Μια τελευταία ("επαναστατική") πρόταση

Προς όλους τους φίλους Βοριοελλαδίτες.
Που με αφορμή τις εκλογές και το τριήμερο θα ανέβουν στις πόλεις και τα χωριά τους.

Και προς όλους τους φίλους που θα πάνε εκδρομή αυτές τις μέρες στη Μακεδονία.

Εκεί που θα είστε, γυρίστε ένα βιντεάκι, έστω με το κινητό, έστω του ενός λεπτού....
Γυρίστε ένα βιντεάκι από την πλατεία, τα μνημεία, τη φύση, την παραλία...
Γυρίστε ένα βιντεάκι με το χωριό σας, με τους φίλους σας στην καφετέρια κάνοντας την πλάκα σας...
Γυρίστε ένα βιντεάκι με την οικογένεια από το κυριακάτικο τραπέζι, ή με την κίνηση στον δρόμο...

Και ανεβάστε στο δίκτυο, στο youtube βάζοντας στον τίτλο τη λέξη Μακεδονία (ή Macedonia) στην περιγραφή.

Και φανταστείτε την έκπληξη τους όταν την Τρίτη το πρωί θα δουν εκατοντάδες ελληνικά βιντεάκια με το όνομα Μακεδονία...!



Υ.Γ. Το κατάστημα θα λειτουργεί πλέον υπό νέα διεύθυνση...(πατήστε...)

Χάσαμε την πρωτεύουσα. Στοπ

Αυτές τις ημέρες (λόγω ενός σεμιναρίου που παρακολουθώ) είμαι αναγκασμένος να περπατάω από τον ηλεκτρικό της Ομόνοιας μέχρι τα γραφεία του ΙΕΚΕΜ που είναι στην Κολωνού, πίσω από το Υπουργείο Απασχόλησης. Είναι ακριβώς αυτή η περιοχή γύρω από την πλατεία Θεάτρου, Πειραιώς, Μενάνδρου...
Το συμπέρασμά μου είναι ένα: αν δεν έχετε πολύ σημαντική δουλειά, αν δεν είναι θέμα Ζωής ή Θανάτου μην βρεθείτε εκεί γιατί είναι πολύ πιθανό να γίνει...θέμα Ζωής ή Θανάτου!
Η κατάσταση είναι ακραία.
Δεν μπορεί να περιγραφεί ούτε με λόγια, ούτε με εκπομπές.
Μια απόσταση 200μ, που για να την κάνεις περνάς μέσα από μπουλούκια εγκληματιών (δεν θα μπω στον κόπο να απαριθμίσω πόσες μορφές εγκληματικότητας έπεσαν στην αντίληψή μου...) και βρώμας και το κάνεις μόνο με βήμα ταχύ και την προσοχή σου απολύτως τεταμένη. Για να το κάνει γυναίκα...ούτε κατά διάννοια! (και όμως ξέρω πόσες είναι αναγκασμένες να το κάνουν και έχουν "εξοικοιωθεί" κιόλας με αυτή την κατάσταση...)
Προσωπικά διασχίζω την Πειραιώς με πραγματικό φόβο.

Λάβετε υπόψιν σας ότι την περιοχή αυτή μέχρι και μια πενταετία πριν την θεωρούσα δεύτερο σπίτι μου καθώς είναι σχετικά κοντά το Εθνικό Ωδείο και για όλα τα χρόνια που σπούδαζα βρισκόμουν εκεί 3 με 4 μέρες τη βδομάδα από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το βράδυ. Και παρά την παρουσία μεταναστών και χρηστών ναρκωτικών δεν ένιωθα ποτέ να απειλούμαι σε τέτοιο βαθμό!

Και τώρα, μόλις 5 χρόνια μετά νιώθω περισσότερο φόβο από ότι όταν έκανα τη σκοπιά μου πάνω στο ποτάμι στον Έβρο απέναντι στους Τούρκους και ανάμεσα στους "εμπόρους".
Τουλάχιστον εκεί κρατούσα γεμάτο όπλο. Εδώ νίωθω ανυπεράσπιστος.

Νομίζω ότι αυτή η κατάσταση είναι ικανή να παρασύρει ένα δηλωμένο δημοκράτη σαν εμένα σε ακραίες ακροδεξιές και φασιστικές θέσεις. Και αυτό είναι άλλη μια ..."παρενέργεια" εξόχως επικίνδυνη.

Υ.γ.1 Είναι πολύ εύκολο να ρίξει κάποιος το φταίξιμο στην χαλαρή αστυνόμευση. Αλλά στο χώρο η παρουσία της αστυνομίας είναι έντονη. Ανεπαρκής σίγουρα, αναποτελεσματική ίσως, με δεμένα χέρια αναμφισβήτητα αλλά κάποιοι συνάνθρωποί μας βρίσκονται εκεί φορώντας τη στολή. Και αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο!

Υ.γ.2 Θέλω να προτείνω στον Σύριζα (και όλους αυτούς του Οικολόγους-Απαλλακτικούς και Σια) που τόσο ελαφρά την καρδία παρουσίαζουν με ρόδινα χρώματα το θέμα των μεταναστών να ξηλώσει το περίπτερο-εξάμβλωμα που έχει στήσει στο Πανεπιστήμιο και να το βάλει (αν τολμάει!) στην Πλατεία Βάθης ή στην Πλατεία Θεάτρου ή μπροστά στο παλιό Εφετείο! Αν και αυτούς τους έχω για όλα ικανούς....

Υ.γ.3 Όποιος θέλει να με κατηγορήσει για ρατσισμό δεν θα με ενοχλήσει καθόλου να το κάνει, αφού όμως πρώτα μου εξηγήσει τί είδους ηδονή του προκαλεί η εικόνα απόλυτης εξαθλίωσης των ανθρώπων Ελλήνων και μεταναστών που ζουν και εργάζονται στον χώρο αυτό. Και ποια ρεαλιστική, ανθρωπιστική και πατριωτική αντιπρόταση έχει εκτός από το να φύγουν όλοι αυτοί από εκεί και από κάθε Αγαθονήσι και Άγιο Παντελεήμονα κτλ κτλ και να μπουν κανόνες αντίστοιχοι αυτοί που πρόσφατα υιοθέτησε η Ιταλία και οι υπόλοιπες χώρες τις Ευρώπης!

Υ.γ. 4 κάποτε η Αθήνα μας ήταν (και) έτσι:

Φως, περισσότερο φως!

Περι της απάτης φαινομένου θερμοκηπίου και "ημέρα της Γης"

ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΕ ΣΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ.

ΣΤΙΣ 28 ΜΑΡΤΙΟΥ 8:30 ΜΕ 9:30 ΑΝΑΒΟΥΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΦΩΤΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ...

Ta Vegalika Sou Matia - Giwrgos Dalaras & Pyx Lax


Υ.γ. Κώστα ο Θόδωρος δεν έχει κουραστεί...

Εθνικές εορτές με σβησμένα φώτα

Έχω μια απορία:

Πόσοι από αυτούς που μας έχουν ζαλίσει με το σβήσιμο των φώτων το Σάββατο
θα βάλουν σήμερα σημαία στα μπαλκόνια τους;



Πόσοι ξέρουν γιατί πρέπει να αισθάνονται περήφανοι και θα πρέπει να βάλουν σημαία;
Πόσοι καταλαβαίνουν ότι αυτό είναι πράγματι ένα σημαντικό μήνυμα απέναντι σε όσους αληθινά μας απειλούν;
Πόσοι τολμούν να βάλουν σημαία παρότι μένουν σε περιοχές που αυτό θα ξεσηκώσει τους ...γείτονες; (και δεν εννοώ στις ακριτικές περιοχές της χώρας μας αλλά κάτω από την συνοριακή γραμμή της Πατησίων!)
Πόσοι δεν φοβούνται μην χαρακτηριστούν κολλημένοι, εθνικιστές ή γραφικοί και θα πουν μια λέξη αύριο στην καφετέρια για τη μέρα αυτή (κι ας σχολιάσουν μετά και το μήκος της φούστας των μαθητριών);
Πόσοι νοιάζονται ειλικρινά για την πατρίδα και το λαό μας (και δεν καπηλεύονται εθνικιστικά τις δύσκολες μέρες που περνάμε);
Δυστυχώς λίγοι.

Οι υπόλοιποι μετά χαράς ...θα σβήσουν τα φώτα!

neroponth mix -

Εν...τυπώσεις

Everybody Knows -

Γιατί ξέρω ότι όταν τα βλέπεις
σου... εντυπώνονται καλύτερα!

Και μπορεί να μην ασχολείσαι με την οικολογία,
(ούτε κι εγώ άλλωστε!)
είμαι σίγουρος όμως,
ότι για να είσαι εδώ
ασχολείσαι
με κάποιο τρόπο
με την τέχνη...

Chris Jordan

View more presentations from guest48cab3.

Brain storming

Άκου τώρα ποιους έχω πάει και έχω θυμηθεί!

Τον Μακαριστό (αν και αμφιβάλλω αν είναι και ...αξιομακαριστός) Χριστόδουλο.

Διαφώνησα πλήρως σχεδόν με κάθε στιγμή του δημόσιου βίου του αλλά τουλάχιστον υπήρχε. Ήταν εκεί ως το αντίπαλο δέος. Οι απόψεις του ήταν συχνά τόσο αντιπαθητικές που ήταν εύκολο να προσδιορίσεις τη δική σου θέση. Και σίγουρα ήταν προτιμότερος από τη σημερινή ...ανυπαρξία. Ειλικρινά αλλά στον ένα χρόνο πνευματικής και θρησκευτική μας ηγεσία από τον ...(μωρέ πως τον λένε...α ναι) Ιερώνυμο η μόνη θέση του που έφτασε σε μένα ήταν να απελευθερωθεί ο εφοπλιστής Παναγόπουλος. Και αυτό είναι ανυπόφορα βαρετό!

Από αυτή τη σκέψη οδηγήθηκα στον Ομπάμα. Και από αυτόν στον Μακέην. Όσο και αν σας φαίνεται απίστευτο ήμουν υπέρ του ...γεράκου! Γιατί ήταν κι αυτός της κατηγορίας Χριστόδουλου. Ξεκάθαρος (ως προς τη ...βρωμιά του), άτεγκτος (ως προς την ... ευαισθησία του), καπιταλιστής (ως προς το ...κοινωνικό του πρόσωπο) και φυσικά ο σαφής Αμερικάνος ιμπεριαλιστής, μιλιταριστής καθίκι πρόεδρος. Ήξερες τι να περιμένεις! Όχι όπως τώρα με τη ...σουπιά τον Ομπάμα που μας αμολάει μελάνι και κάνει τις δουλίτσες του στα μουλωχτά (μη τ΄ανοίξω τώρα...).

















Και βέβαια από τον Ομπάμα πήγα στον Κλίντον. Άλλον δημοκρατικό (σφαγέα των λαών και καπιτάλα).
Και στον αξιότιμο κύριο Στεφανόπουλου που είχε το ελληνικό ανάστημα να του τα χώσει στην επίσκεψή του στη χώρα μας!

Και που πολύ το χάρηκα και το καμάρωσα τότε! Σε αντίθεση με τον Σημίτη (που δεν πιστεύω να υπάρχει πρωθυπουργός που να άκουσε τόσο σιχτίρι από την μέρα που αποφάσισε να μας απαλλάξει από την παρουσία του - εκτός από τον Δρακουμέλ φυσικά αλλά αυτός δεν πιάνεται) που ...λούφαξε πίσω από τον πρόεδρο και κάποια ακόμα "ευχαριστώ"!

I Episkepsi Tou Kaisara - Foivos Delivorias

Και βέβαια με αφορμή τον Σημίτη αλλά και τους αγρότες δεν μπόρεσα παρά να θυμηθώ τον αείμνηστο και αυθεντικό Πασοκτζή (με όλο το φάσμα των αποχρώσεων που έχει η έννοια) υπουργάρα Ευάγγελο Γιαννόπουλο.

Που με την κίνησή του να ξεφουσκώσει τα λάστιχα των αγροτοσυνταγματαρχών την εποχή του Πατακιστάν, έκανε πράξη το σύνθημα: "η φαντασία στην εξουσία" και εκτόνωσε μια κατάσταση που οι σημερινοί τεχνοκράτες θεωρούν ...αδιέξοδο.
Τότε που η πολιτική ζωή και κυρίως οι πολιτικοί ακροβατούσαν μεταξύ της αγάπης για τον κοσμάκη, της θελκτικότητας της εξουσίας και της χαράς για την ...περιστροφή του τροχού. Την περιστροφή του τροχού κατά φοράν ώστε η γενιά που μετά την Κατοχή ποδοπατήθηκε από τις εξελίξεις ήρθε η ώρα της να κυβερνήσει και να διαβρωθεί από την ίδια τη παντοδυναμία της.

Πρώτα Μαινάδες, Μετά Χρυσόψαρα (και η ελπίδα που κουβαλάνε οι μονάδες)

Τρεις ειδήσεις από τον χτεσινό τύπο. Τρεις ειδήσεις που θα έπρεπε να είναι πρωτοσέλιδα και πρώτο θέμα στα δελτία. Τρεις ειδήσεις, δύο για θέματα που μας συγκλόνισαν και μια για εκείνες τις ανάσες που έχουμε τόσο ανάγκη. Τρεις ειδήσεις που δυστυχώς απλά ...έτυχε να δω.
Και που με κάναν να θυμηθώ τις μεταλλάξεις αυτό του περίφημου γεννετικού κώδικα των Ελλήνων. Που μας κάνει ...πρώτα Μαινάδες, ,μετά Χρυσόψαρα (με εξαφανισμένη μνήμη) και που μας κρατάει ζωντανούς μόνο μέσα από μοναχικές πορείες ανθρώπων που έχουμε "εξοστρακίσει" από την "κοινωνική" μας ζωή.

Προς τον 15χρονο πυροβόλησε ο ειδικός φρουρός

Δεν πυροβόλησε στον αέρα ο ειδικός φρουρός Επαμεινώνδας Κορκονέας! Σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγει, σύμφωνα με πληροφορίες, το αποτέλεσμα της βαλλιστικής όσο και της βλητικής έρευνας πεδίου (έκθεση αυτοψίας χώρου), που δείχνει πως κατέληξε στον θώρακα του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου η σφαίρα του αστυνομικού, που έκοψε το νήμα της ζωής του.

Το αποτέλεσμα που προκύπτει από τις εκτιμήσεις των ειδικών είναι ότι «ο κατηγορούμενος για ανθρωποκτονία από πρόθεση Επ. Κορκονέας δεν πυροβόλησε -όπως ισχυριζόταν μέχρι τώρα- στον αέρα», ενώ φαίνεται ότι είχαν δίκιο και οι αυτόπτες μάρτυρες, που μίλαγαν για δράστη που σκόπευσε, καθώς φαίνεται ότι πράγματι είχαν δει το χέρι του προς τα εμπρός.

Σε αντίθεση με τον «Ράμπο», που διερρήγνυε τα ιμάτιά του ότι πυροβόλησε στον αέρα για εκφοβισμό, το αποτέλεσμα της ειδικής έκθεσης αυτοψίας, που διαβιβάστηκε χτες στον ανακριτή, καταλήγει -σύμφωνα με πληροφορίες- «σε τρεις πιθανές θέσεις του θύματος», όπου ο δράστης μπορεί να μη στόχευσε το άτυχο παιδί, πλην όμως το όπλο του έδειχνε σχεδόν ευθεία».

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ειδικών, «η σφαίρα το πιθανότερο είναι να εποστρακίστηκε σε μία από τις τσιμεντένιες μπάλες του δρόμου που απέχει από το έδαφος περί τα 36,5 εκατοστά».

Μετά τη γνωστοποίηση ορισμένων στοιχείων από τη βαλλιστική έκθεση και τη βλητική έρευνα πεδίου, την οποία είχε ζητήσει ο συνήγορος της οικογένειας του 15χρονου, Δημήτρης Τσοβόλας, η πλευρά του 37χρονου αστυνομικού Επαμεινώνδα Κορκονέα, που μπορεί να δικαιώνεται ως προς το ότι εποστρακίστηκε η σφαίρα, όχι όμως και για τις βολές στον αέρα, επιχειρεί αλλαγή γραμμής και τώρα μιλάει για «βολή στα χαμηλά και οπωσδήποτε όχι ευθεία».

Με αποτέλεσμα να προκαλέσει εύλογη απορία στον συνήγορο της οικογένειας του Αλέξη, που διερωτήθηκε: «Ολο τον καιρό λέει στον αέρα. Τώρα λέει χαμηλά;».

Σύμφωνα με τον κ. Τσοβόλα, «μάταια και προκλητικά επιχειρούν οι κατηγορούμενοι να αντιστρέψουν την αλήθεια ότι πρόκειται για μία απρόκλητη δολοφονία εκ προθέσεως του Αλέξη. Αυτό είναι πλήρως βεβαιωμένο από όλα τα αποδεικτικά μέσα».

Και αυτό γιατί όπως επεσήμανε ο συνήγορος, με αφορμή τα στοιχεία της βλητικής έρευνας «είναι βέβαιο ότι δεν έριξε στον αέρα. Υπάρχουν τρεις πιθανές θέσεις θύματος, αλλά αυτή που πιθανολογείται ως πιο ισχυρή είναι η θέση, που είναι πιο κοντά στην τρίτη τσιμεντένια μπάλα. Με δεδομένο ότι η κλίση του δρόμου που βρισκόταν ο αστυνομικός ήταν κατά 10 μοίρες πιο ψηλά από τον Αλέξη, δείχνει ότι είχε πρόθεση να σκοτώσει».

Με καθυστέρηση η πυροπροστασία

Ενάμιση χρόνο μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές στην Ηλεία, που κατέκαψαν ακόμα και την Αρχαία Ολυμπία, το υπουργείο Πολιτισμού δεν έχει βάλει μυαλό.

Μόλις προχθές το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο εξέτασε το σχέδιο για την πυροπροστασία των Δελφών, το οποίο προβλέπει μονάχα την αντικατάσταση των δέντρων στο άλσος, με άλλα λιγότερο εύφλεκτα.

Τα υπόλοιπα τα αφήνει στην Πυροσβεστική, από την οποία ζητεί τη στάθμευση πυροσβεστικού οχήματος στο μουσείο ή στο χωριό των Δελφών.

Η πεύκη, που φυτεύτηκε μαζικά το 1936, προξενώντας αντιδράσεις, θα αντικατασταθεί με επιχωριάζοντα είδη, όπως δάφνη, κουτσουπιές, ελιές, βελανιδιές, κυπαρίσσια, χαρουπιές κ.ά.

Επίσης, θα δημιουργηθεί ζώνη πυρασφάλειας κατά μήκος του περιφραγμένου αρχαιολογικού χώρου και θα ληφθούν ειδικά μέτρα προστασίας για το Μουσείο.

Ψαραντώνης... ουάου

Εντυπωσίασε χιλιάδες θεατές με την κρητική του λύρα στο φεστιβάλ που διοργάνωσε ο Νικ Κέιβ στο Μάουντ Μπούλερ

Μπορείτε να φανταστείτε χιλιάδες Αυστραλούς σε ένα βουνό της μακρινής ηπείρου να έχουν μείνει άναυδοι ακούγοντας την κρητική λύρα; Μπορεί η εικόνα αυτή να μοιάζει σουρεαλιστική, είναι όμως πέρα για πέρα αληθινή.

Ο Ψαραντώνης εμφανίστηκε στο μουσικό φεστιβάλ που διοργάνωσε ο Νικ Κέιβ στο Μάουντ Μπούλερ της Αυστραλίας, και εντυπωσίασε τα πλήθη. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα και τα πιο γνωστά φεστιβάλ με την υπογραφή του διάσημου Νικ Κέιβ, το οποίο συγκεντρώνει πολύ μεγάλα ονόματα της μουσικής σκηνής αλλά και πλήθος κόσμου. Αυτή τη φορά οι σκηνές στήθηκαν μέσα στη φύση, στο βουνό.

Ο Ψαραντώνης ήταν ο καλλιτέχνης που στην κυριολεξία έκλεψε τις εντυπώσεις με την παρουσία του, τη δεξιοτεχνία του στην παραδοσιακή κρητική λύρα, τα τραγούδια και τις μαντινάδες του. Το κοινό μάλιστα ενθουσιάστηκε τόσο ώστε έσπευσε να εξαντλήσει και τα εισιτήρια της χθεσινοβραδινής συναυλίας του στη Μελβούρνη προκειμένου να τον απολαύσει ξανά. Ο ίδιος πάντως υποσχέθηκε πως πολύ σύντομα θα βρεθεί στην ίδια σκηνή με τον Νικ Κέιβ.

Μπορεί όλα αυτά να ακούγονται εντυπωσιακά, ωστόσο δεν είναι η πρώτη φορά που ο αυθεντικός αυτός εκπρόσωπος της κρητικής παράδοσης αγγίζει με την τέχνη του το ξένο κοινό. Η πρώτη του εμφάνιση στο εξωτερικό έγινε το 1982 στην Κολονία της Δυτικής Γερμανίας. Το 1984 έπαιξε στο Βερολίνο στο πλαίσιο των εορτασμών για τα 750 χρόνια από την ίδρυση της πόλης. Ακολούθησαν η Ελβετία και το φεστιβάλ «Η συνάντηση των πέντε ηπείρων» το 1999 και πολλές ακόμη εμφανίσεις.

Κι αν πολλοί Ελληνες καλλιτέχνες σήμερα ονειρεύονται διεθνή καριέρα, ο Ψαραντώνης αποδεικνύει πως ο μόνος δρόμος για να περάσει η ελληνική μουσική τα σύνορα της χώρας μας είναι να διατηρεί την παράδοση και την αυθεντικότητά της.

Ε(ν)τυμολογία και μα-θυματική ανάλυση των κοινωνικοπολιτικών εξελίξεων (ΣτΜ: ή αλλιώς πως την έκοψα τη δουλειά για πάρτη μου)

Κάποτε στη χώρα μας είχαμε αναρχικούς και αντιεξουσιαστές.
(αφηρημένες έννοιες στις ανεξερεύνητες γωνιές του κοινωνικού ανθρωποσυνόλου)
Μετά γίνανε "Οι αναρχικοί" και "Οι αντιεξουσιαστές".
(γνωστά και παραδεδηγμένα σημεία "ανωμαλίας" και "ανακολουθίας" της δομής του συνόλου)
Πρόσφατα ορίστηκαν ως "αναρχικές και αντιεξουσιαστικές ομάδες".
(ως "περιοχές" δηλαδή του συνόλου με δική τους γνωστή και προβλέψιμη συμπεριφορά)
Τώρα επιχειρείται μια προσπάθεια να παρουσιαστούν ως "αναρχικά και αντιεξουσιαστικά μπλοκ".
Όπου μπλοκ μεταφράζεται ως φραγή.
Ως ασυνέχεια. Ως ασυνέχεια και από τις δύο κατευθύνσεις.
(ως όριο δηλαδή μεταξύ δύο-διαφορετικών ιδιοτήτων- συνόλων που δεν μπορούν πια να θεωρηθούν ως ένα)

Και ως γνωστών οι φραγές είναι πάντα επικίνδυνες.
Γιατί σε θέτουν προ του (ψευτο)διλήμματος: Μαζί μας ή εναντίον μας. Με μας ή με τους άλλους.
Και εδώ ερχεται (θέλοντας και μη) η ώρα της επιλογής.
Η ώρα της δεσμευμένης όσο και δεσμευτικής επιλογής.
Πρέπει να διαλέξεις την πλευρά της τραμπάλας που θα κάτσεις.
Με κίνδυνο ή να βρεθείς στα σύννεφα ή να σκάσεις με ορμή στο έδαφος. (και τούμπαλιν, αυτοδικαίως...)

Έλα όμως που εγώ δε δέχομαι την ταμπέλα του αντί.
Δε μπορώ να ταυτιστώ και να πιστέψω στην άρνηση.
Στο Όχι. Είμαι έτοιμος να κατέβω στο δρόμο για να υποστηρίξω την πρόταση που πιστεύω. Κάτι που θα με εμπνεύσει. Κάτι που θα με πείσει.
Το "όχι αυτό" έχω ανάγκη να συνοδεύεται και από το "ναι εκείνο".
Χειροπιαστό. Εφικτό. Δύσκολο ναι αλλά όχι ουτοπικό.

Και βέβαια δεν είναι τυχαίο που οι άνθρωποι αυτοί ορίστηκαν (από τους εξουσιαστές φυσικά) ως αντί-εξουσιαστές, αν-αρχικοί. Που χρωματίστηκαν με τόσο αρνητική χροιά.
Αλλά είναι απορίας άξιο γιατί το αποδέχονται. Και το προβάλουν και το απαιτούν!

Γιατί γυρίζοντας στο δίλημμα θυμάμαι ότι πρέπει να απαντήσω: Από πια πλευρά του μπλοκ είμαι;
Λυπάμαι αλλά εξ ορισμού δεν μπορώ να είμαι με τους αντι-εξουσιαστές.
Αξιολογώ τη ζωή μου και θα ήθελα ο απολογισμός του τέλους (όποτε κι αν είναι αυτό) να είναι θετικός.
Λυπάμαι λοιπόν, αλλά δεν μπορώ να ενταχθώ σε αυτό το σύνολο.
Και λυπάμαι ακόμα περισσότερο που τότε, αυτοί οι ίδιοι, με ξαποστέλνουν ευχαρίστως στην πλευρά των εξουσιαστών(!) δίνοντας σάρκα και οστά στον χειρότερο εφιάλτη μου.

Στολίσατε;

Στολίσατε;
Ανάψατε τα εκατοντάδες λαμπάκια σας;
Τους ΆγιοΒασίληδες που φέγγουν;
Βάλατε στην (μ)πρίζα όλα εκείνα τα σκατολοϊδια με τις εκνευριστικά παράφωνες διασκευές από χριστουγεννιάτικα τραγούδια; Τα ηλεκτρικά ταρανδάκια με το χοντρό γέρο που όλο χαζογκαρίζει χοχοχο;
Δεντράκι πήρατε; Φυσικό εννοείται, δεν είμαστε και τίποτα γιούφτοι!
Χαρήκατε που όλοι οι δρόμοι είναι φωτισμένοι;
Με τα ηλεκτρικά δέντρα των δημάρχων μας;
Που από παντού κρέμονται φωτεινές επιγραφές που μας ενημερώνουν ως προς την ποιότητα της νέας χρονιάς και το προσδόκιμο ζωής (καλή χρονιά, χρόνια πολλά) ενίοτε συνοδευόμενα από λαμπάδες και αυγά πασχαλινά (multitasking signs!);
Που τα καταστήματα αποφάσισαν και φέτος να επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό τους με χιλιάδες λαμπάκια-πελατοπαγίδες μπας και (που δεν...);


Εγώ ναι!
Το παραδέχομαι. Ψήνομαι για αυτό το ψεύτικο εορταστικό κλίμα. Είμαι ένας ασυνείδητος και απολίτικος χαζοκαταναλωτής που βουλιάζω στο παραμύθι της γιορτής. Μου αρέσει η παραίσθηση ότι όλα είναι χαρούμενα. Έστω για λίγες μέρες.
Αλλά εγώ, δηλωμένα, δεν έχω περιβαλλοντικές ανησυχίες!
Δεν έχω οικολογική συνείδηση!
Εσείς όμως;

Εσείς που μειώσατε κατά ένα βαθμό το θερμοστάτη σας;
Που γυρίσατε το πλυντήριο στους 30;
Που αγοράσατε αυτούς τους αντιαισθητικότατους ενεργειακούς λαμπτήρες;
Που δεν χρησιμοποιείτε σπρευ μαλλιών;
Που δεν αφήνετε τις συσκευές στο stand-by;
Που καταστρέψατε τόνους χαρτί για αφίσες με οικολογικά μηνύματα;
Οικο-blogger που ανταποκριθήκατε σε μηνύματα και κατακλύσατε το Σύνταγμα;
Που συμμετείχατε σε απίστευτα ενεργοβόρες συναυλίες για την προστασία του περιβάλλοντος;
Που αφήσατε το αυτοκίνητο;
Εσείς;
Στολίσατε;
Τώρα δε μιλάει κανείς;
Τώρα δε κινδυνεύει το περιβάλλον;
Τώρα γλίτωσαν οι κορμοράνοι και αναπαράγονται με ρυθμούς Κινέζων οι πελαργοί;
Τώρα δε σας ζαλίζει όπως γυρνάει ο μετρητής της ΔΕΗ;

Υποκριτές και επιπόλαιοι!
ΟΦΑδες!
Σας την είχα φυλαγμένη!

Υ.γ. Τουλάχιστον σβήνετε τα λαμπάκια όταν δεν είστε σπίτι και ανάψτε και κανένα κεράκι. Που είναι και οικολογικό και ρομαντικό και παραδοσιακό!

Να τι μας έμεινε...

Πίσω ρε ψευτόμαγκες!

Υπάρχει μια φράση που δεν μπορώ να ακούω (δηλαδή υπάρχουν αρκετές φράσεις που δεν μπορώ να ακούω αλλά εδώ θα ασχοληθώ με μια).
Η απαξιωτική φράση: "μωρέ αν με βάζανε εμένα να... ή δεν με βάζουν εμένα για μια μέρα και τότε θα..." θα κάνανε παπάδες!
Ειλικρινά, κουράζομαι πλέον να ακούω ανθρώπους που δεν έχουν την παραμικρή αρμοδιότητα για τίποτα, και στη ζωή τους δεν έχουν καμία πραγματική κοινωνική ευθύνη (γιατί δεν έχουν καθόλου υπευθυνότητα!) να κομπάζουν για το τι θα κάναν αυτοί σε κάποια περίσταση που οι υπεύθυνοι δεν τα έχουν -κατά τη γνώμη τους- καταφέρει.
Πρωθυπουργός, δήμαρχος, πρόεδρος, προπονητής, ποδοσφαιριστής που χάνει πέναλτι, γιατρός, μάστορας, εραστής, απατημένος σύζυγος, δάσκαλος, ταμίας, υπουργός, ηγούμενος, κλέφτης, εγκληματίας είναι λίγα μόνο από τα πόστα που αν και τελείως ανίδεοι είναι πρόθυμοι να επανδρώσουν!
Και βέβαια έχουν για τα πάντα μια λύση!
Μια λύση τόσο απλή που εμείς οι υπόλοιποι, οι ηλίθιοι δεν είχαμε σκεφτεί...Και όχι, φυσικά και δεν χρειάζονται να ξέρουν όλες τις λεπτομέρειες. Και όχι, φυσικά και δεν υπάρχει περίπτωση να κάνουν λάθος.
Κι όμως, όλοι αυτοί οι φωστήρες δεν ...τυχαίνει ποτέ να είναι σε καμία από αυτές θέσεις. Και όλα αυτά τα λένε -δυνατά και χτυπώντας την παλάμη στο γόνατο- μπρος στην περήφανη μάνα που καμαρώνει ή στο αυτοκίνητο για να ακούνε τα παιδιά που κάθονται πίσω και να εντυπωσιάζονται για τον πατέρα τους ή το πολύ πολύ στο καφενείο (αν και εκεί δεν τους πολυπαίρνει!). Και ΠΑΝΤΑ ΚΑΤΟΠΙΝ ΕΟΡΤΗΣ!!!
Είναι ακριβώς οι ίδιοι τύποι που λένε πάντα όταν κάτι δεν σου πάει καλά : "εγώ σου το χα 'πει". Οι προφήτες. Οι ξερόλες. Οι άσχετοι...

Ε αυτούς όλους λοιπόν τους βαριέμαι. Και τους βαριέμαι αφόρητα! Τους αηδιάζω ρε παιδί μου δεν τους μπορώ! Κι είπα να εκτονώσω λίγο το θυμό μου.
Όποιος θέλει ας συνεκτονωθεί μαζί μας ξορκίζοντας τη δική του μισητή φράση!

Αποθανέτω η ψυχή τους ...μετά τον αλλοφύλων

Θα σας στεναχωρήσω....και δεν είναι αυτός ο στόχος μου!

Θα σας δημιουργήσω πιθανόν ενοχές... και δεν είναι αυτή η δουλειά μου!

Θα σας εξοργίσω ... και δεν είναι αυτό το στυλ μου!

Αλλά έχετε σκεφτεί ότι ...

Η κύρια (ή κάποιες φορές η μόνη) παρηγοριά,

το αποκούμπι,

η φροντίδα,

η καλημέρα,

ο ακροατής και ο συνομιλητής,

η καθημερινή παρέα των παππούδων και των γιαγιάδων μας,

των γερόντων μας στα χωριά,

των προγόνων μας,

είναι οι Βαλκάνιοι

και οι Ανατολίτες

οικονομικοί μετανάστες!

Οι Αλβανές, οι Βουλγάρες, οι ...

Είναι στα σπίτια μας,

είναι στα παιδικά μας δωμάτιά

που αφήσαμε εμείς για να πάμε αλλού,

τρώνε στα πιάτα μας

και φροντίζουν τους δικούς μας!

Εκείνοι που πριν απο μερικές δεκαετίες τους πολέμησαν...

Εκείνοι που προκάλεσαν πόνο στο λαό μας, στα χρόνια των γερόντων μας αλλά μέχρι και σήμερα...

Εκείνοι που ήρθαν, έκλεψαν, σκότωσαν, βίασαν και απαξίωσαν γειτονιές και δουλειές...

Εκείνοι που συνέβαλαν στην εθνική μας μοναξιά...

Είναι εκείνοι που πληρώνονται για να της κάνουν παρέα!

ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΛΛΙΩΣ!

ΞΕΡΩ ΟΤΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ!

ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΟΙ ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΠΑΡΕΑΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΠΟΙΗΣΗΣ!

ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΠΙΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΤΙΜΙΑ

ΚΑΙ ΚΑΝΟΥΝ ΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΗ ΠΟΥ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ!

Αλλά σήμερα που το αναλογίζομαι με έπιασε το παράπονο!

Με έπιασε ο καημός!

Να με συγχωρείτε...

Και να με δικαιολογείτε!

Αλλά δεν μπορούσα να σιωπήσω!

Αλησμόνητες "πατρίδες"

Όλα ξεκίνησαν από τα «Ματωμένα Χώματα».
Δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω ούτε καν το πρώτο επεισόδιο.
Όπως δεν άντεξα παλιότερα να διαβάσω και το βιβλίο.
Δεν άντεξα τη στεναχώρια.
Τη σκέψη ότι όλα αυτά τα μέρη ήταν ελληνικά
και την ανάμνηση του τρόπου που χάθηκαν.
Τον πόνο, την αδικία , την πίκρα, το γιατί...
Την προδοσία.
Και το χειρότερο είναι ότι ένιωσα σαν να τα πήραν από μένα.
Από μένα τον ίδιο.
Σαν να ζούσα εγώ εκεί, στη Σμύρνη, στην Πόλη, στα Κατεχόμενα....
Σαν εγώ ο Καημός να έχασα το σπίτι μου, τη μάνα μου, τα χωράφια μου,
Σαν να σκότωσαν εμένα οι βάρβαροι του Κεμάλ,
Σαν να έριξαν εμένα στη θάλασσα από τα πλοία τους οι «Σύμμαχοι»,
Σαν να "ξέχασα" εγώ την Κερκόπορτα ανοιχτή.

Αλλά πάλι σκέφτομαι εκείνους που λένε να γίνουμε φίλοι με τους «γείτονες».
Να μην κοιτάμε το παρελθόν.
Να χτίσουμε στο μέλλον.
Να ξεχάσουμε.
Και δεν μπορώ.


Και αναρωτιέμαι τί είναι εκείνο που πονάει πιο πολύ;
Οι άνθρωποι;
Τα πλούτη;
Ο πολιτισμός;
Οι παραδόσεις;
Η δύναμη;
Αμφιβάλλω.

Είναι κάτι μέσα στην ψυχή...
Που περνάει από γενιά σε γενιά.
Σαν οικογενειακό κειμήλιο.
Σαν καημός...
Είναι το παράπονο για την ευτυχία που χάθηκε...
Την ευτυχία των ανθρώπων τότε, εκεί...
Την ευτυχία των ανθρώπων γενικά...
Σαν την ανάμνηση της χαμένης Ατλαντίδας,
Σαν την ανάμνηση του χαμένου παραδείσου,
Σαν την ανάμνηση της χαμένης αθωότητας.

Κάποτε δε ζούσαμε τόσο αφύσικα,
Ζούσαμε όμορφα...
Με τα καθημερινά μας προβλήματα,
Αλλά όμορφα...
Σχεδόν ευτυχισμένα.
Τραγουδούσαμε,
Γλεντούσαμε,
Αγαπιόμασταν,
Προκόβαμε,
Δοξάζαμε το θεό για την κάθε μέρα
Αλλά εκπέσαμε.

Και τώρα περιφερόμαστε στην ξερή γη,
Με την ανάμνηση του παραδείσου,
Της Ανατολής,
Της ιστορικής μας μνήμης,
Της ψυχής μας,
Της παιδικής μας ηλικίας,
Του πρώτου μας έρωτα.

Με την ανάμνηση και τη νοσταλγία του παραδείσου,
Που κάναμε τραγούδι,
Που κάναμε ιστορία και λέμε στα παιδιά μας,
Που κάναμε εικόνα και βλέπουμε με τα μάτια μας κλειστά,
Που κάναμε σαράκι.

Κάποτε δε ζούσαμε τόσο αφύσικα
Κάποτε ζούσαμε όμορφα.
Και δεν μπορούμε να το ξεχάσουμε,
Αλλά ταυτόχρονα δεν αντέχουμε να θυμόμαστε με εικόνες τόσο ζωντανές και περιγραφές τόσο αληθινές.
Δεν αντέχουμε να ξαναζήσουμε το δράμα,
Να ξανακαούμε από την ίδια φωτιά,
Να ξαναχάσουμε τον παράδεισο,
Να μην είμαστε άλλο παιδιά.

Υ.Γ. 1: Πονάμε αλλά δε μαθαίνουμε...

Υ.Γ. 2:

ΔΙΔΩ ΣΩΤΗΡΙΟΥ. ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ. (ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ)

-Σφαγή ! Σφαγή !

-Παναγιά, βοήθα!
-Προφτάστε !
-Σώστε μας!
Η μάζα πυκνώνει, δεν ξεχωρίζεις ανθρώπους, μα ένα μαύρο ποτάμι που κουνιέται πέρα δώθε απελπισμένα, δίχως να μπορεί να σταθεί ούτε να προχωρήσει. Μπρος θάλασσα, πίσω φωτιά και σφαγή! 'Ένας αχός κατρακυλάει από τα βάθη της πολιτείας και σπέρνει τον πανικό.

-Τούρκοι! -Τσέτες!

-Μας σφάζουνε!

-Έλεος!

Η θάλασσα δεν είναι πια εμπόδιο. Χιλιάδες άνθρωποι πέφτουνε και πνίγονται. Τα κορμιά σκεπάζουνε τα νερά σαν νά 'ναι μόλος. Οι δρόμοι γεμίζουνε κι αδειάζουνε και ξαναγεμίζουνε. Νέοι, γέροι, γυναίκες, παιδιά ποδοπατιούνται, στριμώχνονται, λιποθυμούνε, ξεψυχούνε. Τούς τρελαίνουν οι χαντζάρες, οι ξιφολόγχες, οι σφαίρες των τσέτηδων!
-Βούρ, κεραταλάρ! (Χτυπάτε τους τούς κερατάδες!).
Το βράδυ το μονοφώνι κορυφώνεται. Η σφαγή δε σταματά. Μόνο όταν τα πλοία ρίχνουνε προβολείς γίνεται μια πρόσκαιρη ησυχία. Μερικοί που καταφέρανε να φτάσουνε ζωντανοί ίσαμε τη μαούνα, μας ιστορούνε το τι γίνεται όξω, στις γειτονιές. Οι τσέτες του Μπεχλιβάν και οι στρατιώτες τού Νουρεντίν τρώνε ανθρώπινο κρέας. Σπάζουνε, πλιατσικολογούνε σπίτια και μαγαζιά. Όπου βρούνε ζωντανούς, τούς τραβούνε όξω και τούς βασανίζουνε. Σταυρώνουνε παπάδες στις εκκλησιές, ξαπλώνουνε μισοπεθαμένα κορίτσια κι αγόρια πάνω στις 'Άγιες Τράπεζες και τ' ατιμάζουνε. Απ' τον Αι-Κωνσταντίνο και το Ταραγάτς ίσαμε το Μπαλτσόβα το τούρκικο μαχαίρι θερίζει.

Η φωτιά όλη νύχτα αποτελειώνει το χαλασμό. Γκρεμίζονται τοίχοι, θρυμματίζονται γυαλιά. Οι φλόγες κριτσανίζουνε μαδέρια, έπιπλα και φτούνε σιδερικά ξεθεμελιώνουνε την πολιτεία ολόκληρη. Απλώνουν πάνω στα έργα των ανθρώπων και τα διαλύουνε. Σπίτια, εργοστάσια, σκολειά, εκκλησίες, μουσεία, νοσοκομεία, 6ι6λιοθήκες, θέατρα, αμύθητοι θησαυροί, κόποι, δημιουργίες αιώνων. εξαφανίζουνται κι αφήνουνε στάχτη και καπνούς.

"Αχ, γκρέμισε ο κόσμος μας! Γκρέμισε ή Σμύρνη μας! Γκρέμισε ή ζωή μας! Η καρδιά,
τρομαγμένο πουλί, δεν ξέρει πού να κρυφτεί. Ο τρόμος, ένας ανελέητος καταλυτής άδραξε στα
νύχια του κείνο το πλήθος και το αλάλιασε. Ο τρόμος ξεπερνάει το θάνατο. Δε φοβάσαι το θάνατο,
φοβάσαι τον τρόμο. Ο τρόμος έχει τώρα το πρόσταγμα. Τσαλαπατά την ανθρωπιά. Αρχίζει από το
ρούχο και φτάνει ίσαμε την καρδιά. Λέει: Γονάτισε, γκιαούρη ! Και γονατίζει. Ξεγυμνώσου!
Και ξεγυμνώνεται. "Άνοιξε τα σκέλια σου! Και τ' ανοίγει. Χόρεψε! Και χορεύει. Φτύσε την τιμή σου
και την πατρίδα σου! Και φτύνει. Απαρνήσου την πίστη σου! Και την απαρνιέται. "Αχ ο τρόμος!
Όποια γλώσσα κι αν μιλάς, λόγια δε θα βρεις να τόνε περιγράψεις Τι κάνουν, λοιπόν, οι προστάτες μας; Τι κάνουν οι ναυάρχοι με τα χρυσά σιρίτια, οι διπλωμάτες κι οι πρόξενοι τής Αντάντ! Στήσανε κινηματογραφικές μηχανές στα καράβια τους και τραβούσανε ταινίες τη σφαγή και τον ξολοθρεμό μας!
Μέσα στα πολεμικά οι μπάντες τους παίζανε εμβατήρια και τραγούδια τής χαράς για να μη φτάνουν ίσαμε τ' αφτιά των πληρωμάτων οι κραυγές της οδύνης και οι επικλήσεις του κόσμου. Και να ξέρει κανείς πώς μια, μόνο μια κανονιά, μια διαταγή, έφτανε για να διαλύσει όλα κείνα τα μαινόμενα στίφη. Κι η κανονιά δε ρίχτηκε κι η εντολή δε δόθηκε!

Ρομπέν των χαζών

Nέες ληστείες με λεία τρόφιμα σε σούπερ μάρκετ της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης

Ακόμα δύο ληστείες με λεία τρόφιμα σημειώθηκαν το Σάββατο σε σούπερ μάρκετ της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την ακρίβεια.

Στις 2 το μεσημέρι περίπου 25 άτομα μπήκαν στο σούπερ-μαρκετ ΑΤΛΑΝΤΙΚ, στην οδό Λουίζης Ριανκούρ, στους Αμπελοκήπους, άρπαξαν τρόφιμα και άλλα είδη και στη συνέχεια τα μοίρασαν στον κόσμο στη λαϊκή αγορά της περιοχής.

Στο σημείο έσπευσαν αστυνομικές δυνάμεις, αλλά οι δράστες τράπηκαν σε φυγή και εξαφανίστηκαν.

Ανάλογη ληστεία σημειώθηκε και στην Τούμπα της Θεσσαλονίκης. Περίπου 15 άτομα μπήκαν σε κατάστημα γνωστής αλυσίδας σούπερ μάρκετ και αφού άρπαξαν τρόφιμα από τα ράφια του καταστήματος, πήγαν σε παρακείμενη λαϊκή αγορά, όπου και τα μοίρασαν.

Φεύγοντας, πέταξαν φέιγ βολάν με συνθήματα κατά της ακρίβειας. Οι άγνωστοι ανήκουν στην αυτοαποκαλούμενη «Πρωτοβουλία ενάντια στην ακρίβεια».

Όλοι θα έχετε λογικά ακούσει αυτή την ιστορία με τους "Ρομπέν των σούπερ μάρκετ".
Παιδιά του αναρχικού χώρου (;) που μπουκάρουν σε σούπερ μάρκετ, παίρνουν όσο πράγματα μπορούν να κουβαλήσουν, και τα μοιράζουν δωρεάν στον κόσμο.
Παιδιά που εκδηλώνουν μια νέα μορφή αντίστασης;
Παιδιά που προσπαθούν με αυτό τον έντονο τρόπο διαμαρτυρίας να ευαισθητοποιήσουν την πολιτεία;
Παιδιά που πάνε κόντρα στο κατεστημένο;
Παιδιά που κλέβουν από τους πλουσίους και τους κλέφτες του λαού και επιστρέφουν στον κόσμο αυτό που του ανήκει;
Ή
Κοινοί κλέφτες;
Καλαμπουρτζίδες αργόσχολοι;
Διψασμένοι για λίγη δημοσιότητα και κοινωνικό έρεισμα νέοι που δεν διστάζουν να γίνουν εγκληματίες (έχοντας βέβαια εξασφαλίσει ότι δεν θα τους πειράξει κανείς -ποιός άλλωστε θα τολμήσει να συλλάβει τους σύγχρονους "αγίους" που μοιράζουν κονσέρβες στο λαό);

Λένε ότι συνήθως η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα από αυτό.
Και στο συγκεκριμένο θέμα, η δική μου οπτική δεν μπορεί παρά να μην καταδικάσει οποιονδήποτε κλέβει και μάλιστα δεν το κάνει από ανέχεια ή ανάγκη επιβίωσης (που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ελαφρυντικό) αλλά που εκμεταλλεύεται ιδεολογίες και πολιτικές πρακτικές αντίδρασης αληθινών αγωνιστών και το κοινό αίσθημα που θρέφει η οικονομική συγκυρία της εποχής για να κάνει ...το κομμάτι του.

Υ.Γ.1 Ούτε και πιστέυω στο ανιδιοτελές της πράξης, λες και καταγράφουμε τι κλάπηκε και τι μοιράσαν και ξέρουμε ότι δεν κρατήσαν τίποτα για κείνους. Αύριο σκέφτομαι να κλέψω μια τράπεζα. Θα κρατήσω εγώ τα μισά και τα άλλα μισά θα τα μοιράσω σε όσους περιμένουν στο ταμείο. Να με ανακηρύξετε εθνικό ευεργέτη παρακαλώ.

Περιμένω τη γνώμη σας!

Παραολυμπιονίκες που με κάνουν να αναρωτιέμαι

Θέλω εξαρχής να κάνω κάτι όσο πιο σαφές γίνεται:
Τρέφω απεριόριστο σεβασμό και εκτίμηση στους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες (με ειδικά δικαιώματα όπως προτιμώ να τους θεωρώ).
Και ιδιαίτερα οι άνθρωποι με ειδικά δικαιώματα που η ατυχία τους ολοκληρώνεται με το να ζουν στη χώρα μας είναι άξιοι μέχρι και θαυμασμού για το πως καταφέρνουν να επιβιώνουν και να καλύπτουν τις καθημερινές τους ανάγκες και υποχρεώσεις.-
Πολύ δε περισσότερο άξιοι θαυμασμού είναι όλοι εκείνοι που έχουν το θάρρος να βγουν από το μικρόκοσμο που η ειδική τους κατάσταση τους περιορίζει και να αθληθούν, να συμμετάσχουν σε αγώνες και να κερδίσουν μέχρι και ολυμπιακά μετάλλια! Δεν μπορεί παρά να αποτελούν ιδανικά πρότυπα για τη δύναμη της θέλησης και τη σημασία της συμμετοχής σε αγώνες και "μάχες ζωής".

Αυτό όμως το "τσίρκο" των Παραολυμπιακών αγώνων δεν το αντέχω!
-Τα κρατικά κανάλια "υποχρεωμένα" καθώς είναι , γεμίζουν ώρες προγράμματος με τα ειδικά/προσαρμοσμένα αγωνίσματα.
-Οι ειδήσεις αναφέρουν κάποια ονόματα αθλητών που πέτυχαν να διακριθούν με την ίδια αδιαφορία που αναφέρουν τη διακύμανση των μετοχών ή τους αριθμούς του Τζόκερ
-Όλοι μας (εγώ πάντως το κάνω και δεν αμφιβάλλω ότι και οι περισσότεροι) μόλις αναφέρονται αυτά τα θέματα αρπάζουμε το τηλεκοντρόλ και το γυρίζουμε στο γάμο του Βουλγαράκη ή την παραίτηση της Μαστροκώστα (ή μήπως γίναν ανάποδα αυτά...μπερδεύτηκα λίγο)
-Οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν και αυτοί αντίστοιχα προβλήματα με τους αγωνιζόμενους δεν το θεωρούν το όλο θέμα ως κάτι που μπορεί να τους βοηθήσει αλλά το αντίθετο, βλέπουν μπροστά στα μάτια τους την ειρωνεία, την αδιαφορία και την αδικία. Ναι την αδικία, γιατί όταν κάποιος στην Ελλάδα έχει πχ κινητικό πρόβλημα δεν του δίνουν τη δυνατότητα να βάλει τεχνητά μέλη διαστημικής τεχνολογίας για να τρέχει τα 100 μέτρα σαν τον Μπολτ αλλά τον ταλαιπωρούν μήνες μέχρι να του δώσουν το πιο στοιχειώδες, το πιο ευτελές και αυτό αν είναι τυχερός...

Αλλά είναι και κάτι άλλο που δεν καταλαβαίνω και τόσο καλά.
Οι επιτυχίες των Ελλήνων Αθλητών!
Ακούω, χωρίς να συγκρατώ ακριβώς, ότι σχεδόν κάθε μέρα παίρνουμε και ένα μετάλλιο, και μια θέση στο βάθρο ή στην εξάδα.
Και απορώ.
Ναι απορώ.
Τι σημαίνει αυτό;
-Μήπως οι συνθήκες ζωής στην Ελλάδα για αυτούς τους ανθρώπους είναι τόσο καλύτερες από ότι στις άλλες χώρες;
-Μήπως το ελληνικό κράτος δείχνει ιδιαίτερη φροντίδα και μέριμνα για την άθληση αυτών των ανθρώπων την ίδια ώρα που δεν μοιάζει να το κάνει για την επιβίωσή τους;
-Μήπως οι Έλληνες αθλητές των παραολυμπιακών αγώνων έχουν υπερβολικά μεγαλύτερο κίνητρο από τους υπόλοιπους συναθλητές τους (δεν ξέρω πως τους ανταμείβει η πολιτεία, σε ποια λαϊκίστικη εξαγγελία ειδικών προνομίων θα μπορούσε να τους έχει συμπεριλάβει)
-Μήπως το βλέπουμε στην εθνικιστική υπερβολή μας σαν ένα ακόμα εθνικό θέμα και πεδίο διάκρισης εφάμιλλο της Eurovision και ξεχνάμε ότι αυτοί οι αγώνες είναι για να ενώσουν και όχι για να ξεχωρίσουν;
-Μήπως (και πάλι συγγνώμη για αυτό που θα πω - απλά αναρωτιέμαι -και δεν προσπαθώ να γίνομαι ευχάριστος, το αντίθετο) υπάρχει μεγαλύτερη ανοχή στη ντόπα και το ... εκμεταλλευόμαστε δεόντως;

Δεν έχω τίποτα προσωπικό απέναντι σε κανέναν παραλυμπιονίκη.
Νομίζω όμως οτι και μόνο η ύπαρξη αλλά και η αντιμετώπιση αυτών των Αγώνων γκετοποιεί και προσβάλει ακόμα περισσότερο αυτούς τους ανθρώπους. Και μαζί με αυτούς και τη νοημοσύνη μας...

Η Ελληνική νεότης (τότε ή τώρα;)

Κάποιοι δεν κάνουν διακοπές ποτέ

An August summer night ...

Soldiers passing by ...

Υ.Γ. το χρωστούσα

Δείκτες πολιτισμού (ναι καλοκαιριάτικα!)

Αυτές τις μέρες που ήμουνα εκτός Αθηνών το μόνο ζωντανό που εξέπεμπε η τηλεόραση ήταν ειδήσεις. Και εκεί, εδώ που τα λέμε, δεν είχε και πολλούς ...ζωντανούς!
Μόνο δολοφονίες και Κινέζους!
Και συνδυάζοντάς τα και τα δύο μου έκανε μεγάλη εντύπωση το πόσο εύκολα και αυτάρεσκα κάνουμε κριτική (δίκαιη συνήθως) για τον πολιτικό και κοινωνικό πολιτισμό τους.
Και έτσι αναρωτήθηκα.
Μπορούμε αντικειμενικά να κρίνουμε και να συγκρίνουμε πολιτισμούς;
Μπορούμε να πούμε ότι η Αθήνα είναι ας πουμε πιο πολιτισμένη πόλη από το Πεκίνο ή την Άγκυρα;
Μπορούμε να πούμε ότι τα Ζωνιανά είναι λιγότερο ή περισσότερο πολιτισμένα από το Άμστερνταμ ή το Σαράγεβο;
Η τεχνοκρατική μου παιδεία επιτάσσει να βρω μεγέθη και τιμές για να συγκρίνω.
Μα θα μου πείτε, υπάρχουν μεγέθη ποσοτικά για τον πολιτισμό;
Εξαρτάται.
Αν πολιτισμός είναι οι όρνιθες και οι βάτραχοι σε κακοσυντηρημένα αρχαία θέατρα όχι.
Αλλά ίσως να μπορούμε συγκρίνουμε κάποια στατιστικά μεγέθη ανά μονάδα πληθυσμού και να καταλήξουμε σε κάποια συμπεράσματα.
Ποια είναι όμως τα μεγέθη αυτά;
Θα προσπαθήσω εδώ. από μυαλού, να φτιάξω μια λίστα.
Και χρειάζομαι ανεπιφύλακτα τη βοήθειά σας.
Τις προσθήκες ή τις αντιρρήσεις σας.
Ξεκινάμε.

Το πρώτο είναι κατά τη γνώμη μου ο αριθμός των αστέγων και ζητιάνων.
Ο αριθμός των ναρκομανών που χάνουν τη ζωή τους.
Ο αριθμός των κλοπών και καταστροφών ιδιωτικής περιουσίας.
Η καταστροφή και ασέλγεια σε δημόσια κτήρια και κυρίως σε αγάλματα, πολιτιστικούς χώρους και ναούς.

Ο αριθμός των πολιτών που χάνουν την πρώτη κατοικία τους λόγω χρεών.
Ο αριθμός των πολιτών που έχουν εισόδημα κάτω από το όριο της φτώχειας
Ο αριθμός των πολιτών που δεν έχουν άμεση πρόσβαση σε υγειονομική περίθαλψη και εκπαίδευση.
Ο αριθμός των αναλφάβητων και των ανθρώπων που δεν έχουν πρόσβαση σε υπολογιστή και διαδίκτυο.

Ο αριθμός των δωρητών οργάνων.
Ο αριθμός των αιμοδοτών.
Ο αριθμός των εκτρώσεων.
Ο αριθμός των εθελοντικών, οικολογικών και πολιτιστικών οργανώσεων (που δεν είναι βιτρίνες για ξέπλυμα "μαύρων" επιχορηγήσεων)

Το ποσοστό των ανέργων και ημιαπασχολούμενων.
Το ποσοστό των απολυθέντων ανά έτος.
Η παιδική εργασία.
Το πλήθος και η σοβαρότητα των εργατικών ατυχημάτων.

Το πλήθος και η σοβαρότητα των οδικών ατυχημάτων.
Η μόλυνση του περιβάλλοντος.
Η χρήση εναλλακτικών πηγών ενέργειας.

Θα ήθελα να συμπληρώσετε τη λίστα με επιπλέον δείκτες που σίγουρα ξεχνάω.
Δεν τολμάω να ψάξω και να βρω τις τιμές αυτών των δεικτών. Τρέμω και μόνο στην ιδέα.

Υ.Γ (αιρετικό υστερόγραφο)
1. Ο Γεωργιανός που δολοφόνησε (καθ΄ομολογία του) τον Σεργιανόπουλο γιατί δεν προστατεύτηκε και είδαμε το πρόσωπό του φάτσα φόρα στην τηλεόραση;
2. Πόσο εκμεταλλεύτηκαν τα κανάλια τον Αυστραλό πατέρα και πόσες φορές είδαμε να κλαίει στην τηλεόραση; Πόσες ενοχές πρέπει πια να γεμίσουμε; Δεν το σκοτώσαμε εμείς το αδικοχαμένο παλικάρι!! Επίσης δεν είναι ο πρώτος (ούτε ο τελευταίος) που δίνει τα όργανα για μεταμόσχευση! Λυπόμαστε βαθιά, τον συμπονάμε και τον θαυμάζουμε για τη στάση του αλλά δεν αντέχουμε άλλο!
3. ω, ωω Μύκονο και Σαντορίνη.... Σικάγο γίναμε! Μπράβο Άρη, ωραία διαφήμιση για τον ελληνικό τουρισμό!
4. Αφού τις φωτιές στα νησιά μας τις βάζουν οι Τούρκοι, γιατί δεν βγήκε κάποιος να πει ότι τις πρόσφατες φωτιές στην Τουρκία τις βάζουμε εμείς;
5. Quiz: πόσοι σκοτώθηκαν στο Πέραμα, τί άλλαξε από τότε και ποιοι τιμωρήθηκαν;
6. Extra Quiz: τί απέγινε με εκείνους του Γάλλους αγνοούμενους από το Sea Diamond; Βρέθηκαν, που τάχα είχαν φύγει για Γαλλία ή αποζημιώθηκε η οικογένειά τους;;;; Και μήπως ξέρετε τί θα γίνει με το Sea Diamond;
7. Γιατί ακούω ότι όποιος κατεβαίνει Χανιά με το καινούργιο Έλυρος γυρίζει με το 30something Λατώ;

Ούφ! Τα πα και ξεθύμανα!

Euro2008 Παράθυρο στην ιστορία

Φυσικά και βλέπω Euro.
Και ασχολούμαι με την Εθνική και την πορεία της (ή την ταλαιπωρία της...)
Παρατηρώ όμως και άλλα πράγματα.
Συντάσσομαι με εκείνους που πιστεύουν οτι από όποιο παράθυρο και αν παρακολουθείς την ιστορία, αν διαβάζεις γεωπολιτικές ανάλυση, μαζεύεις γραμματόσημα ή χαρτάκια Panini, ή ακόμα και αν ασχολείσαι με την μαγειρική ή τη μόδα, μπορείς, αν έχεις προσεκτική και παρατηρητική ματιά πάνω στα πράγματα να καταλάβεις τις κοινωνικές συνθήκες κάθε εποχής.
Που κολλάει τώρα αυτό με το Euro...

Δεν νομίζω να διαφωνήσει κανείς ότι ένα από τα σημαντικότερα θέματα της εποχής μας είναι η μετανάστευση και κυρίως η διαχείριση και η ενσωμάτωση των μεταναστών από την χώρα υποδοχής. Φυσικά και το φαινόμενο παρατηρούνταν και παλιότερα, όμως η έξαρση της τελευταίας δεκαπενταετίας σε συνδυασμό με την πολυσυζητημένη παγκοσμιοποίηση του προσδίδουν έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα. Και το ποδόσφαιρο (που ως άθλημα, ιδιαίτερα σε επίπεδο διεθνών αγώνων εξομοιώνει έστω και εκφυλισμένα πολέμους και μάχες εθνικής υπεροχής) μπορεί να αποτελέσει ολοκάθαρο καθρέφτη των αλλαγών που έχουν συμβεί.

Ας φέρω μερικά παραδείγματα:
Στο ματς Γερμανία-Πολωνία σκόραρε (δις) ο Λούκας Ποντόλσκι...Γερμανός!
Στο ματς Ελβετία-Τουρκία σκόραρε ο Χακάν Γιακίν...Ελβετός!
Στο ματς Ελλάδα-Σουηδία σκόραρε ο Ζλάταν Ιμπραϊμοβιτς...Σουηδός!
Στο ματς Αυστρία-Πολωνία σκόραρε ο Ρόζερ Γκερέιρο...Πολωνός!
και ο κατάλογος αυτός μπορεί να συνεχιστεί για πολύ ακόμα.

Βλέπουμε δηλαδή ότι αρκετοί παίχτες υιοθετούν διαφορετική εθνικότητα από αυτή της καταγωγής του και αγωνίζονται στη εθνική ομάδα της χώρας που εργάζονται. Και μάλιστα οι μετακινήσεις παιχτών ακολουθούν ταυτόσημη ροή με τις βασικές μετακινήσεις μεταναστών. Και οι ποδοσφαιριστές αυτοί πλέον, όχι απλά συμμετέχουν αλλά πρωταγωνιστούν και πρωταγωνιστούν ακόμα και έναντι της "πρώτης" πατρίδας τους! Και οι νέοι τους "συμπατριώτες" βγαίνουν στους δρόμους και πανηγυρίζουν για την (συμβολική έστω) εθνική υπεροχή τους χάρις στους μετανάστες αυτούς!
Φαίνεται λοιπόν ότι η μετανάστευση έχει γίνει πλέον κάτι το αποδεκτό, η αφομοίωση των "ξένων" έχει γίνει σύνηθες φαινόμενο και ο ρατσισμός έχει δώσει τη θέση του στην κατανόηση και την αποδοχή της διαφορετικότητας;
Μήπως όμως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι όπως φαίνονται;

Μια πιο προσεκτική ματιά θα μας δείξει ότι ο παίκτης σκοράρει αλλά δεν πανηγυρίζει. Κάνει το καθήκον του αλλά νιώθει την ενοχή της "προδοσίας". Οι οπαδοί χαίρονται, αλλά στις δεύτερες σκέψεις τους ξέρουν ότι η νίκη δεν είναι απόλυτα δική τους, οφείλεται στον "ξένο".
Αν σας φαίνονται κάπως υπερβολικά όλα αυτά ταξιδέψτε λίγο στο άμεσο μέλλον. Τότε που παίχτες όπως ο Νίνης ή ο Δημούτσος θα είναι μέλη της δικής μας εθνικής. Τότε ίσως θα σας ενοχλεί να ακούτε ότι σε περιγραφή ότι: "σκοράρει ο Σωτήρης Νίνης, ο Αλβανός της Ελλάδας...". Γιατί ξινίζετε; Τώρα που λέμε ότι σκόραρε ο Ποντόλσκι, ο Πολωνός της Γερμανίας είναι καλύτερα; Μπείτε ακόμα στη θέση του γείτονά σας, του συναδέλφου σας του Αλβανού όταν θα βλέπει στην ίδια καφετέρια με εσάς το ματς Ελλάδα-Αλβανία και θα σας κοιτάει να πανηγυρίζετε για το γκολ του "δικού του" Νίνη...

Και αν πάλι σας είναι δύσκολο να διατρέξετε προς τα μπρος στη γραμμή του χρόνου γυρίστε το κεφάλι ελαφρώς προς τα πίσω και θυμηθείτε την αντιμετώπιση που είχαμε στις αρχές στον Πύρρο το Δήμα, στην Τζελίλη ή ακόμα περισσότερο (βοηθούντος και του... ονόματος) στον Κάχι Καχιασβίλι!
Πως κοιτάγαμε τα χείλη τους την ώρα του εθνικού ύμνου, ψειρίζοντας ακόμα και την προφορά τους;

Τί θέλω να πω με αυτά;
Απλά ότι μπορεί οι κυβερνήσεις, οι νόμοι, οι συνθήκες και οι διεθνείς οργανώσεις να έχουν οριστικά κατοχυρώσει πλέον αυτές τις μετακινήσεις πληθυσμών αλλά στη συνείδηση των κοινωνιών και των ατόμων υπάρχει ακόμα πολύς και δύσβατος δρόμος!
Και δεν ξέρω αν θα έπρεπε να είναι αλλιώς...

Βαθειά ανθρώπινος αν και πολιτικός

Θα μου επιτρέψετε σήμερα να αναδημοσιεύσω χωρίς σχόλια μια είδηση που διαβάζοντας τη μου προκάλεσε βαθεία συγκίνηση και έναν καημό (!). Γιατί να μην υπάρχουν και στην ενεργή πολιτική σκηνή και να μη λειτουργούν με τέτοια κριτήρια άνθρωποι σαν τον Κάρολο Παπούλια;

Αναδημοσιεύω από Cosmo.gr:

Συγκίνησε την Κρήτη το χειροφίλημα του Κ. Παπούλια

Μεγάλη συγκίνηση προκάλεσε στην κοινωνία του Ηρακλείου η κίνηση του προέδρου της Δημοκρατίας να υποκλιθεί ως τζέντλεμαν και να προχωρήσει σε χειροφίλημα στην 29χρονη ερευνήτρια του ΙΤΕ, Ιωάννα-Μαρία Γκέρτσου, η οποία είναι τυφλή.

Ο κ. Παπούλιας, σύμφωνα με ρεπορτάζ που δημοσιεύει η εφημερίδα «Πατρίς» του Ηρακλείου, επισκέφθηκε την περασμένη Τετάρτη (14/5) το Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας, όπου κατά τη διάρκεια της ξενάγησής του δόθηκε η δυνατότητα να ενημερωθεί για το πώς οι τυφλοί μπορούν να χρησιμοποιούν έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή.

Όλες τις πληροφορίες για το πώς οι άνθρωποι που δεν έχουν όραση μπορούν να παρακολουθούν τον υπολογιστή δια της αφής του μετέφερε η εκ γενετής τυφλή Ιωάννα-Μαρία Γκέρτσου.

Με εμφανή τη συγκίνηση ο πρόεδρος της Δημοκρατίας άκουσε την ερευνήτρια και στη συνέχεια της έπιασε το χέρι και το φίλησε.

«Δεν το περίμενα. Πέρα από το τυπικό και το σεβασμό που προσδίδει η κίνηση του αυτή, για μένα είχε και συμβολικό χαρακτήρα, άγγιξε την αμεσότητα που με διέπει. Ήταν σαν να με κοίταξε βαθιά μέσα στα μάτια. Η κίνησή του σημαίνει ότι σέβεται αυτό το χέρι που στην ουσία για μένα είναι τα μάτια μου» δήλωσε η 29χρονη στην εφημερίδα.

Το ρεπορτάζ συμπληρώνει ότι η κ. Γκέρτσου παρουσίασε στον Κάρολο Παπούλια έναν πλήρως προσβάσιμο σταθμό εργασίας για άτομα με τύφλωση, που αποτελείται από έναν απλό Η/Υ στον οποίο έχουν προσαρτηθεί ειδικά προγράμματα, όπως αναγνώστες οθόνης, διάφοροι οδηγοί προγραμμάτων και περιφερειακά μηχανήματα.

Η ερευνήτρια προσθέτει ότι ο κ. Παπούλιας «άκουγε προσεκτικά και άγγιξε την οθόνη αφής για να καταλάβει πως αναπαρίσταται η πληροφορία και επιτυγχάνεται η πρόσβαση. Γενικά, έδειξε σεβασμό και κατανόηση».

«Έχω δει πολλούς πολιτικούς στη ζωή μου αλλά όχι τέτοια ανταπόκριση. Πρόκειται για έναν σοφό άνθρωπο που δικαίως βρίσκεται στη θέση που βρίσκεται. Επίσης, φάνηκε να είναι πολύ μπροστά από την εποχή του» είπε.

Η Ιωάννα-Μαρία Γκέρτσου είναι πειραματικός ψυχολόγος και υποψήφια διδάκτωρ της ιατρικής σχολής.

Λουκάς Βελιδάκη