Μου τη δίνει

-Δεν κοιμάσαι;
-Όχι, μου τη δίνει να είναι Παρασκευή και να έχουμε μείνει σπίτι και να μην έχει η τηλεόραση τίποτα....
Και να μην θες να παραγγείλουμε κιόλας!!!

Μην το διαβάσετε στο γραφείο (κίνδυνος κατάθλιψης...)

Ο δεύτερος καλύτερος εργασιακός χώρος μετά το νησί Queensland

Τα γραφεία (ναι, εκεί που δουλεύουν!) του Google στη Ζυρίχη!









Τώρα σηκώστε το κεφάλι από την οθόνη και κοιτάξτε γύρω...
(εγώ προειδοποίησα...)

Υ.γ. αμά θέλει αυτός ο καπιταλισμός...σε σκλαβώνει με το γάντι...

Υ.γ. 2 ... και φυσικά δεν μπορούμε να αφήσουμε αυτή τη χλιδή να μας παρασύρει στο να ξεχάσουμε και την σκληρή και βρώμικη πλευρά του Google...

Το πρώτο blog που κλείδωσε το GOOGLE είναι το xanthi.pblogs!

Γιατί συνεχίζω να διαβάζω εφημερίδες

Εικόνες από το (όχι και τόσο μακρινό ;) μέλλον...
500 ευρώ για καθε μπούρκα.Kάθε Bόσνια μουσουλμάνα που θα υιοθετήσει αυτό το ντύσιμο, ανταμείβεται με 500 ευρώ από τους συντηρητικούς θρησκευτικούς κύκλους



Οι φονιάδες "τιμούν" (ή "κακοποιούν") το θύμα τους...
Eδωσαν τον όρκο της σιωπής. Kαι τον κράτησαν για έναν αιώνα. Oι τρεις φοιτητές του Πανεπιστημίου Γέιλ, μέλη και οι τρεις της μυστικής οργάνωσης «Kρανίο και Oστά», μπήκαν κρυφά στο Kοιμητήριο των Aπάτσι Aιχμαλώτων Πολέμου και άρπαξαν έναν πολύτιμο θησαυρό: Tο κρανίο του τελευταίου αρχηγού των Aπάτσι, του θρυλικού Tζερόνιμο.


Η Εν Αθήναις λέσχη των εκλεκτών
Λέγεται, μάλιστα, ότι ο τέως βασιλιάς Κωνσταντίνος δεν δεχόταν να συμφάγει στον ίδιο χώρο με τον Ελευθέριο Βενιζέλο κι αν τυχαία συνέπιπταν οι ώρες τους στη Λέσχη, ένας από τους δύο αποχωρούσε χωρίς να ανταλλάξουν ματιά.



Κάποιοι εμποράκοι "αθανασίας" θα χάσουν τους πελάτους τους...
(αν και αυτό το εμπόριο δύσκολα ...πέφτει έξω)
Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι μπορούν να φτιάξουν βλαστοκύτταρα από ενήλικα κύτταρα πριν από έναν χρόνο, όμως δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε ασθενείς επειδή η διαδικασία μετατροπής περιελάμβανε την έγχυση σε αυτά ιών που θα μπορούσαν να προκαλέσουν καρκίνο.


(πατήστε πάνω στους τίτλους για να διαβάσετε τα άρθρα...)

Υπεύθυνη Δήλωση

Καιρό έχω να γράψω. (μην τρομάζεις!)
Εννοώ καιρό έχω να γράψω από βάθους ψυχής.
Να κάνω την οθόνη του Toshiba μου καθρέφτη και να δω το ειδωλό μου.
Να εξομολογηθώ. Να ξαλαφρώσω.
Να παραδεχτώ τα στραβά και να χαράξω δρόμο για τα σωστά.

Δεν έχουν γίνει και μεγάλες αλλαγές στη ζωή μου. Η περίοδος αυτή υποτίθετη ότι είναι μεταβατική.
Αδιαβατική μου μοιάζει εμένα!
Και αν και θα έπρεπε ηλικιακά να με χαρακτηρίζει η φρεσκάδα της δημιουργίας και της ενεργητικότητας (μην πάει ο νους σου αλλού και διακωμωδείς τη ...φάρσα μου!) εγώ νιώθω σαν μπακαλιάρος φρεσκοκατεψυγμένος.

Και όλοι μιλάνε για αλλαγές.
Για νέα ξεκινήματα.
Για το επόμενο βήμα.
Αλλά ξέρεις κάτι.
(Μέχρι και εγώ) βαρέθηκα!
Αν έστω και ένας από αυτούς τους "προφήτες" ήξερε να μου πει πως να το κάνω...
Πως να αλλάξω...

Και δεν είναι πως δεν ξέρω τον τρόπο.
"Ξέρω χίλιους τρόπους να σωθώ
μα κανένας τους δεν μου ταιριάζει..."
λέει ο Οδυσσέας Ιωάννου μέσα από τη φωνή του Μητροπάνου και τα χρώματα του Μίλτου.

Είναι που δεν βρίσκω το λόγο.
"Όχι που τρέμω το σταυρό
αλλά που δεν μπορώ να βρω
χρυσά καρφιά που να αξίζουν τη θυσία"
μου θυμίζει η Μποφίλιου ότι της είχε ψιθυρίσει ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος.

Από μικρός δεν τον έβρισκα αλλά έκανα υπομονή.
Και πειθαρχούσα.
Δεν αναλάμβανα τις ευθύνες μου. Δεν τις διάλεγα καν.
Αλλά πειθαρχούσα.
Άλλοι όριζαν τις γραμμές.
Και εγώ ακολουθούσα.
Και περίμενα.
"Όταν θα .....θα φτιάξουν όλα"
Αλλά δεν.

Και άρχισα να χάνω την υπομονή μου.
Να αμφιβάλλω για τη χρησιμότητα της πειθαρχίας μου.
Να θέλω να βγω απ΄ τις γραμμές.
Να θέλω να τρέξω ελεύθερος.

Και το έκανα.
Και έτρεξα.
Διασκέδασα, ταξίδεψα, ονειρεύτηκα.
Αλλά πάντα μέχρι ενός σημείου.
Πάντα ενοχικά.
Σαν παιδί που ξεφεύγει από την προσοχή του γονιού και κάνει τη ζημιά
αλλά βέβαιο για την τιμωρία δεν μπορεί να την ευχαριστηθεί μέχρι τέλους.
Με την ουρά στα σκέλια πάντα γύριζα.

Και πάντα συγύριζα.
Κάθε αλλαγή στο δωμάτιό μου.
Κάθε Νέα Τάξη πραγμάτων.
Κάθε καινούργια μουσική, κάθε καινούργια ιδεολογία, κάθε καινούργιος δρόμος,
και ένας παλιός που έμεινε μισός και ανεξερεύνητος.
Αυτό το Μέχρι Τέλους δεν το τράβηξα ποτέ.


Γι αυτό και πάντα "τιθάσευα" τον εαυτό μου θυμίζοντάς του τον όρκο του Καββαδία:
"Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ,
οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα 'χω πια ξεχάσει,
κι η μάνα μου χαρούμενη θα λέει σ' όποιον ρωτά:
"Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει""

Τελευταία όμως σκέφτομαι πολύ. (μην αμφιβάλλεις...)
Το πάω από δω, το πάω από κει.
Τι σκατά μου φταίει;
Και τι δεν μου φταίει...

Γιατί έτρεξα σαν τυφλή αμαξοστοιχία πάνω σε χαραγμένες γραμμές σε ξένο χάρτη;
Γιατί όταν δοκίμασα να αλλάξω πορεία δεν συνέχισα;
Τι με έκανε να ζω με ενοχή κάθε απόδραση;
Τι με κάνει να χρωματίζω τους τοίχους του κελιού
και ενώ η πόρτα είναι πια ορθάνοιχτη να μη βγαίνω έξω;

Και νομίζω ότι έχω βρει κάτι.
Δεν έμαθα ποτέ να αναλαμβάνω την ευθύνη.
Να τη διαλέγω. Να μετράω τη χαρά και τον ιδρώτα της νίκης και να παλεύω για αυτή.
Να μετράω το κρίμα και το αίμα της ήττας και να ζω με αυτή.
Να αναλαμβάνω την ευθύνη.
Άλλοι διάλεγαν για μένα τις μάχες.
Τις έδινα και τις περισσότερες τις κέρδιζα.
Αλλά τις έδινα μηχανικά.
Και είχα πάντα κάποιον άλλον μέσα μου να κατηγορώ για το λάθος.
Και κάποιον άλλον να μου "κοκκορεύεται" για τα σωστά.
ΠΠΠολύ βολικό!

Αλλά δεν έμαθα ποτέ να τις διαλέγω μόνος μου.
Έμαθα να κρίνω.
Μπορώ να καταλάβω.
Μπορώ να ξεχωρίσω.
Μπορώ να κάνω έξυπνες επιλογές.
Αλλά αποδεικνύεται ότι δεν μπορώ να ζήσω με αυτές.

Δεν μπορώ να είμαι καν υπεύθυνος για μένα.
Γιατί μέχρι τώρα είχα τους "βαρβάρους".
Και μέχρι εδώ "οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις."
(συγγνώμη και από τον Καβάφη, ίσως να μην ήταν και τόσο... υπεύθυνο εκ μέρους μου να τον μπλέξω στα δικά μου....)


Υ.Γ. Και μη νομίζεις ότι ήταν εύκολα να τα παραδεχτώ αυτά ή ότι ξέρω πως να τα διορθώσω...!

Υπόθεση Παλαιοκώστα. Διώξεις

Ανακοινώθηκαν από το υπουργείο Δικαιοσύνης οι υπαίτιοι για την διαφυγή του Παλαιοκώστα έναντι των οποίον ασκήθηκαν διώξεις.
Οι κύριοι ένοχοι σύμφωνα με την κυβέρνηση είναι:

Οι Αδερφοί Ράιτ...

Υ.γ. και ένα απόσπασμα που κάθε φορά που ακούω για τους αδερφούς Ράιτ δεν μπορώ να μη φέρω στο μυαλό μου!!!(ειδικά μετά το 1΄20΄΄)

Ο γύρος του "πράσινου" κόσμου με τα φτερά του πάθους και τα μάτια της τέχνης

"Όταν ένα χόμπι βρίσκει πραγματικό κίνητρο που μπορεί να εμπνεύσει τον δημιουργό, τότε το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό"

Αφήνοντας πίσω την δουλειά του και την προσωπική του ζωή, ο Νίκος Καρόκης αφοσιώθηκε στη ζωγραφική και στο πάθος του για τον Παναθηναϊκό.

"Τα έργα τα ξεκίνησα τον Σεπτέμβριο και χρειάστηκα περίπου έξι μήνες για να τα ολοκληρώσω. Ιδιαίτερα τους δύο πρώτους μήνες δούλευα ολημερίς κι ολονυχτίς χωρίς σχεδόν να βγαίνω έξω από το σπίτι. Ωστόσο το όλο εγχείρημα αποτέλεσε μεγάλη τιμή και απόλαυση για μένα."

"Το Λονδίνο έχει άπειρα πράγματα από τα οποία θα μπορούσα να είχα εμπνευστεί, όπως το Big Ben, οι φύλακες που φοράνε κόκκινα και πολλά άλλα. Ωστόσο κατέληξα στο λεωφορείο γιατί μπορούσα να βάλω και τις στάσεις από τις οποίες πέρασε η ομάδα, του έδωσα και το νούμερο 13, που υπάρχει και στην πραγματικότητα. Έψαξα και βρήκα πως ήταν τα κλασικά διώροφα λεωφορεία του 1971, το δημιούργησα και φυσικά του άλλαξα χρώμα. Από κόκκινο το έκανα πράσινο! Τέλος!"

"Για το ευρωπαϊκό της Αθήνας έπρεπε να βρω κάτι πολύ καλό. Από το τριφύλλι λοιπόν, φωτίζεται ο ναός της Απτέρου Νίκης. Όταν έψαχνα στοιχεία για τον Ναό, βρήκα πως η πρόσοψη της έχει τέσσερις κολόνες, μία δηλαδή για κάθε ένα από τα τέσσερα ευρωπαϊκά. Ήταν ο τέλειος συνδυασμός, ενώ το τριφύλλι φωτίζει τον ναό από τον αθλητικό ουρανό, γιατί το τριφύλλι είναι πάντα ψηλά".



"Τι πιο χαρακτηριστικό από ένα ποδήλατο στο Άμστερνταμ. Από προσωπική εμπειρία του έδωσα το πορτοκαλί χρώμα, ενώ το πράσινο κασκόλ ήταν αρκετό για να φωτίσει τον πίνακα. Αυτός ο πίνακας είναι αφιερωμένος στον Βαζέχα!"




"Αυτός ο πίνακας προέκυψε σχεδόν στο τέλος. Είχα ετοιμάσει ήδη πίνακα για τη Σκωτία, αλλά διαισθανόμουν ότι θα χρειαστεί να φτιάξω έναν για το Μιλάνο. Από Ιταλία φυσικά χαρακτηριστική είναι η κόκκινη Φεράρι την οποία μετέτρεψα σε πράσινη καθώς ο Παναθηναϊκός πέρασε σαν Φεράρι από το Μεάτσα. Στην πινακίδα αναγράφεται η ημερομηνία της νίκης, ενώ στις άκρες υπάρχει το ΜΙ που σημαίνει Μιλάνο και το σήμα των εκατό χρόνων του Παναθηναϊκού."



"Θα μπορούσα να επιλέξω κάποια άλλη νίκη, αλλά αυτός ο πίνακας έχει προσωπικό ύφος, καθώς είναι το πρώτο ευρωπαϊκό παιχνίδι που πήγα εγώ ως παιδάκι στην Ελλάδα, κόντρα στη Γκέτεμποργκ. Ο πίνακας αυτός είναι αφιερωμένος στο Σαραβάκο! Πρόκειται για ένα κλασικό μουσείο της περιοχής και το πως φαίνονται τα πράγματα από μέσα. Ένα πράσινο κασκόλ είναι αρκετό για να σηματοδοτήσει την επιτυχία."


"Στο κλασικό αυτό ιταλικό καφέ, υπάρχει μια κούπα που συμβολίζει την κούπα μέσα στην οποία ήπιαμε τον καφέ μας εκεί. Το καφέ έχει το όνομα vittoria tiumphale που σημαίνει θριαμβευτική νίκη, ενώ και η βέσπα έξω από το καφέ φυσικά είναι πράσινη."



"Από τη στιγμή που θα έφτιαχνα κάτι για την επιτυχία του Παπανικολάου, η ιδέα για τον κάκτο ήρθε αυτόματα. Ένας κάκτος σύμβολο της νίκης κι ένα κομμένο παντελονάκι που πιάστηκε στον κάκτο, από την προσπάθεια του άλτη χαρακτηρίζουν αυτόν τον πίνακα. Το κομμάτι που σκίστηκε φέρει φυσικά το τριφύλλι. "



"Ο Δράκος δεν συμβολίζει μόνο τη νίκη στη Βρέμη αλλά όλες τις επιτυχίες που έχει καταφέρει η ομάδα επί Γερμανικού εδάφους. Ο Παναθηναϊκός χτυπάει πάντα σαν δράκος εκεί. Ο πράσινος δράκος του πίνακα είναι ένα χαρακτηριστικό σημείο που υπάρχει στο Μόναχο, το οποίο από τότε που το είδα είναι μονίμως καρφωμένο στο κεφάλι μου και αποτέλεσε την έμπνευση μου για της επιτυχίες στη συγκεκριμένη χώρα."



"Στην Πράγα έχουμε τρεις επιτυχίες. Χαρακτηριστικότατες οι κούκλες της πόλης μία εκ των οποίων έπρεπε να ντυθεί στα πράσινα. Φυσικά κάνει και το σήμα της νίκης."



"Η μεγαλύτερη επιτυχία που έχω ζήσει με τον Παναθηναϊκό. Μετά τον τελικό πήγαμε στο Moulin Rouge, τα βλέπαμε όλα πράσινα και ο πίνακας αυτός ήρθε επίσης αυτόματα. Τα κόκκινα τα έβλεπα πράσινα εκείνη τη μέρα και αυτό μετέφερα."



"Νομίζω ότι καταλαβαίνουν όλοι πως τα πρασινίσαμε όλα εκεί, είναι όλα άσπρα πράσινα. Ακόμα και τα φώτα είναι στο πράσινο χρώμα γιατί η Θεσσαλονίκη γιορτάζει για τον Παναθηναϊκό."



"Η πόλη από την οποία ξεκίνησε η ιδέα της έκθεσης. Πιο χαρακτηριστικό πράγμα στο Οπόρτο είναι τα κρασιά το και, τα κελάρια. Επίσης πρέπει να πούμε ότι εκεί έχουμε πιει και δύο μπουκαλάκια με τις δύο νίκες που έχουμε κάνει. Αφήσαμε το στίγμα μας εκεί και πάνω στη σκόνη του μπουκαλιού είναι γραμμένη με το δάχτυλο η λέξη ΠΑΟ και είναι κυριολεκτικά γραμμένη με το δάχτυλο και στον πίνακα!"


"Φυσικά έπρεπε να φτιάξω κάτι και για το βόλεϋ, που μπορεί να μην έχει κάποια μεγάλη ευρωπαϊκή επιτυχία, αλλά ήθελα να κάνω κάτι για τη Λεωφόρο και τον κόσμο. Οπότε τι καλύτερο από τον Τάφο του ινδού γεμάτο. Όταν έφτιαχνα αυτόν τον πίνακα τραγούδαγα συνθήματα. Ο πίνακας πάντως ήρθε κι έδεσε με την επιτυχία μας κόντρα στο Ολυμπιακό για το κύπελλο Συνομοσπονδιών!"

Υ.γ. Γιατί στα γήπεδα δεν πάνε μόνο οι ...αλήτες!

Γιατί ότι γεμίζει την καρδιά μας δεν είναι κακή συνήθεια που πρέπει να κοπεί!

(γιαγιά κάνε κανένα αγιασμό γιατί έχει μαζευτεί πολύ αρνητική ενέργεια και για την ομάδα ερχονται ...μέρες μαχών)

Τρικυμία εν κρανίω

Τσικνοπέμπτη.
Όχι η φετινή.
Αλλά του 1998.
Της χρονιάς που έδινα πανελλήνιες.
Μιας χρονιάς πολύ δύσκολης (όπως για όλους)
Μιας χρονιάς που αυτό που με κράταγε ήταν η ελπίδα ότι αν τα καταφέρω και ...εισαχθώ όλα θα αλλάξουν.
(πιο πολύ ψευδαίσθηση όπως αποδείχθηκε. Χρήσιμη βέβαια. Γιατί έτσι και μου λέγανε ότι 11 χρόνια μετά η ζωή μου θα είναι ακόμα στο ...περίμενε δεν ξέρω αν θα το άντεχα!)
Επανέρχομαι. Μιας χρονιάς που μαζί με το κλειδί για την εισαγωγή στο ΕΜΠ (Ένας Μαλάκας Παραπάνω μήπως;) είχα αρχίσει να ψάχνω και το κλειδί για το ξεκλείδωμα της προσωπικότητάς μου.
(και φυσικά κλειδιά βρήκα αρκετά αλλά κάθε φορά που άνοιγε ένα λουκέτο διαπίστωνα έκπληκτος ότι υπάρχει ακόμα ένα που πρέπει να "διαρρήξω". Και στη συνέχεια κι ακόμα ένα).
Η Τσικνοπέμπτη λοιπόν εκείνη περιλάμβανε το συνηθισμένο καθημερινό πρόγραμμα. Σχολείο το πρωί (που εμείς της εποχής των δεσμών πηγαίναμε για ξεκούραση) επιστροφή στο σπίτι, διάβασμα και μετά 6 με 10 φροντιστήριο (βασανιστήριο). Δηλαδή για μένα η Τσικνοπέμπτη δεν είχε ξεκινήσει μέχρι τις 10 το βράδυ.
Γυρνώντας από το φροντιστήριο όμως δεν άντεξα. Ξέσπασα. Η ένταση των ημερών. Το άγχος. Καθώς κατέβαινα τη μεγάλη κατηφόρα πριν τη λεωφόρο ένιωσα το πρόσωπό που να συσπάται παίρνοντας μια έκφραση οργής ενώ τα μάτια μου θόλωσαν από δάκρυα. Έβαλα το χέρι στην τσέπη και έβγαλα το πορτοφόλι. Βρήκα μέσα ενάμισι χιλιάρικο. Το χαρτζιλίκι μου όλο δηλαδή.

Έκανα μια μικρή παράκαμψη και πέρασα από το ψητοπωλείο της περιοχής (όχι, τότε δεν είχε delivery!). Αποφασιστηκά ζήτησα μια μερίδα κοντοσούβλι και πήρα από το ψυγείο και τρία μπουκάλια μπύρας. Βγαίνοντας έδεσα σφιχτά τη σακούλα (να μην κρυώσει το ψητό) και άνοιξα το βήμα προς το σπίτι.

Οι γονείς είχαν βγει έξω (κοινωνικές υποχρεώσεις, ήξερα πως δεν είχαν και καμία όρεξη και δε μου κακοφάνηκε). Μόνος στο σπίτι. Μου άρεσε η ησυχία του. Ήταν σε πλήρη αντίθεση με τη βαβούρα στο κεφάλι και τη ζωή μου. Και τη σεβάστηκα. Έκανα τις κινήσεις μου και εγώ σαν κλέφτης που δεν θέλει να ξυπνήσει το νοικοκύρη.
Τράβηξα την καρέκλα και έκατσα στην καλή θέση του τραπεζιού (του αρχηγού...) και άνοιξα τη τηλεόραση πιο πολύ για να έχω λίγο φως. Πήρα από το συρτάρι στην ένα πιρούνι και άνοιξα την πρώτη μπύρα.
Η τηλεόραση έπαιζε ένα σήριαλ που δεν είχα παρακολουθήσει μέχρι τότε. "Το σημάδι του έρωτα", με Βάνα Μπάρμπα, Τζώρτζογλου και Τζένη Μπότση (ω,ναι η δεσποινίς "τι έγινε Κωσσστάκη γουσσσστάρουμε τη χωριάτισσσα;;;" για τους μυημένους). Ζαχάρωσα...
Θες η μπύρα που είχε καιρό να παρεμβληθεί στον ασκητικό βίο της χρονιάς των πανελληνίων,
θες οι καταπιεσμένες ορμόνες του Λυκείου,
θες ο ερωτισμός της μεστής Βάνας και της άγριας Τζένης,



(η επιλογή των φωτογραφιών υπέστη λογοκρισία αλλά και πάλι πιστεύω ότι αναδεικνύεται το νόημα)
θες το απλοϊκά αισθηματικό σενάριο που έμοιαζε τόσο εξωγήινο σε μια θάλασσα παραγώγων και χρονοκυκλωμάτων που σάρωνε τη ζωή μου...
θες το τραγούδι του Πάριου...

μπήκα στο mood!
Πήρα την τελευταία μπύρα και έκατσα στο πιάνο. Ξέθαψα ότι καψουροτράγουδο μπορούσα να γρατζουνίσω και χάλασα τη βραδιά των γειτόνων μου με την (μεθυσμένη) αγριοφωνάρα μου.
Ένιωσα σαν ήρωας ταινίας. Ενσάρκωσα στο πιάνο με τη συνοδεία της μπύρας και τις ... στομαχικές αναθυμιάσεις λόγω ημέρας, το ρόλο του μοναχικού τροβαδούρου του έρωτα που εκπέμπει σήματα αγάπης στο σύμπαν (και βάλε...).
Τελοσπάντων. Για να μη στα πολυλογώ και δραματοποιώ απλές καταστάσεις...
Τραγούδησα, ξεθύμανα, ξελαρρυγιάστικα, τρόμαξα τους γονείς που νομίζαν ότι σεληνιάστηκα, γελοιοποιήθηκα και φυσικά ξέρασα (το κοντοσούβλι ήταν ...κάπως ) και πήγα για ύπνο ευτυχισμένος που για πρώτη φορά έδωσα κάποιο προσωπικό χρώμα σε κάποια τέτοιου είδους γιορτή!
Και η μικρή "επανάσταση" (ακριβώς όπως συμβαίνει και στις κανονικές...) έλαβε άδοξα αλλά ταυτόχρονα και δοξασμένα τέλος!!!

(-απότομα μας την έκοψες την αφήγηση, χασάπη! ενώ είχαμε μπει και εμείς στο mood!!!)

(-ναι ρε φίλε αλλά κάτι το τρίτο γκολ της Σεντ Ετιέν -μεγάλη η χάρη της- κάτι ο Σάκης με τη μωβ σκιά στη Γιουροβίζιον εγώ βγήκα από το mood!!!)

Υ.γ.
Ερώτηση 1: αφού οι Μαγγίρες βγαίνουν σαν φωτοτυπίες γιατί να τις πληρώνουμε και τις δύο;;;;; Μια (η ψηλή) δεν φτάνει;;;
Ερώτηση 2: Όλα αυτά τα καραγκιοζιλίκια ΤΙ χρειάζονται;
Ερώτηση 3: Καημός: -Να το γυρίσω λίγο στο Ξάνθη - ΑΕΚ ρε παιδιά;
Οι Γιουροφαν- είναι αναγνωρισμένο ως ψυχικό νόσημα αυτό;- της παρέας: -"'Οχιιιι!"
Καημός:-Ουφφφφ....Τουλάχιστον αύριο είναι Τσικνοπέμπτη!