Η αλήθεια δεν είναι παιχνίδι

Η αλήθεια δεν είναι παιχνίδι αλλά εγώ μετά από πρόσκληση που είχα από την Πράσινη Κλωστούλα είμαι εδώ για να σας πω αλήθειες!

Ή μάλλον αρχικά να καταρρίψω τρεις μύθους για τον Καημό και τον κόσμο!

~ Ο Καημός ότι βάλει στόχο το πετυχαίνει (the myth is ultimately busted!)
~ Μπορεί ο Καημός να λέει όχι και να γκρινιάζει αλλά στο τέλος θα κάνει το σωστό (the myth is busted also)
~Ο Καημός είναι ξεροκέφαλος και δεν αλλάζει η γνώμη του με τίποτα (αν και τελείως αντίθετο με το προηγούμενο θρυλείται εξίσου και είναι εξίσου αναληθής)

Να παραδεχτώ 3 αλήθειες:
~ Μου αρέσουν τα πούρα αλλά ντρέπομαι να καπνίζω σε δημόσιους χώρους για να μη με θεωρούν ψώνιο
~Μου αρέσει το φαγητό και δεν ντρέπομαι να τρώω δημόσια αλλά και ιδιωτικά και αυτό δυστυχώς φαίνεται (και με κάνει να ντρέπομαι)
~Κάποτε (αρκετά μικρός βέβαια) βγήκα μπροστά σε όλα τα παιδάκια στο δημοτικό και είπα οτι έχω σαλπιγγίτιδα. Και βέβαια είχα φαρυγγίτιδα αλλά το κακό έγινε...; )))

Να κάνω και μια γενική διαπίστωση για το πως μεγαλώνουμε:
~Πως καταλαβαίνεις ότι είσαι μεγάλος; 'Οταν ο πατέρας σου σε αφήνει στις μετακομίσεις να πας στην πίσω πλευρά που είναι το μεγαλύτερο βάρος.
Και πως καταλαβαίνεις ότι ο πατέρας σου μεγάλωσε; Όταν του ζητάς να πάει εκείνος μπροστά και να σηκώσει το μικρότερο βάρος και δέχεται!

Θα ήθελα να προτείνω να παίξουν και κάποιοι συν-blogger που εκτιμώ και χαίρομαι να διαβάζω τα κείμενα τους αλλά τα blog τους δεν έχουν τόσο προσωπικό και αφηγηματικό χαρακτήρα.
Φυσικά δεν δεσμεύω κανένα αλλά θα χαιρόμουν να δω να ανταποκριθούν οι:

http://baristachampion.wordpress.com/
http://www.u-hoo.gr/gianniskafatos/
http://roadartist.blogspot.com/
http://skinious.blogspot.com/
http://bazlzanzibar.blogspot.com/
http://decorate.i-blog.gr/
http://melitilexeis.blogspot.com

Θεός αν είναι

Μετά από πρόσκληση των παιδιών της Χουακίνας...

Το κομοδίνο μου

Το καινούργιο μου κομοδίνο.
Δικής μου επινοήσεως και κατασκευής.
Από τις λίγες φορές που ένιωσα ότι κάνω κάτι που έμαθα στο Πολυτεχνείο και πραγματικά μου άρεσε. (αλλά αυτό είναι μεγάλη κουβέντα που δεν θα ξανανοίξω τώρα...)
Ξεκίνησα από λευκό χαρτί, βάζοντας κάτω τις ανάγκες, δημιουργώντας τις προδιαγραφές και το προσάρμοσα με βάση τις κατασκευαστικές μου δυνατότητες (που είναι περιορισμένες γιατί μπορεί το μυαλό μου να κόβει αλλά τα χέρια μου δεν ακολουθούν στο ίδιο επίπεδο) και βουαλά!
Το ιδιαίτερο με το καινούργιο μου κομοδίνο είναι ότι έχει τη δυνατότητα να κλείνει δημιουργώντας χώρο ώστε να ανοίγει η ντουλάπα από δεξιά μέχρι τέρμα και να μην κλείνει και το μικρό διάδρομο δίπλα στο κρεββάτι.
Άσε που μεταφέρεται και εύκολα.
Και φυσικά έγινε με τα λιγότερα υλικά (και έξοδα) αξιοποιώντας ταυτόχρονα και τα ξύλα που είχα σπίτι.
Περιττό να σας πω πόσο το καμαρώνω!!(ψώνιο!!!!)
Και πόσο θα ήθελα να είχα τη δυνατότητα να κάνω κάτι αντίστοιχα δημιουργικό και στη δουλειά μου.

Σκεφτόμουν όμως και κάτι άλλο.
Ο ύπνος λένε είναι ένας μικρός θάνατος.
Και στην αρχαιότητα ξέρουμε ότι τους νεκρούς συνόδευαν τα αντικείμενα που αγαπούσαν περισσότερο και που πίστευαν ότι θα χρειαστούν στην "άλλη όχθη".
Επεκτείνοντας αυτή την ιδέα, αναλογιζόμουν ποια είναι αντικείμενα που έχω εγώ στο κομοδίνο μου (φυσικά όχι αυτά των φωτό, που είναι για λόγους "επίδειξης").
Και δεν εννοώ τα χρηστικά όπως τηλεκοντρόλ (2-3 ή και παραπάνω τώρα με το κλιματιστικό), νεράκι, κινητό (που δεν θα έπρεπε για λόγους ακτινοβολίας), φωτιστικό, γυαλιά και άλλα τέτοια.
Εννοώ τα άλλα.
Μια φωτογραφία από αγαπημένο πρόσωπο.
Μια εικονίτσα.
Το βιβλίο που διαβάζω τώρα.
Το σταυρουδάκι μου.
Το κομπολόι μου.
Μια διαφημιστική θήκη κινητού.
Τον καπνό μου.
Όχι όλα μαζί βέβαια (γιατί είπαμε ότι είναι εργονομικό το κομοδίνο μου αλλά δεν είναι και η τσάντα του σπορτ Μπίλυ) αλλά όλα αυτά κατά καιρούς περνάνε από εκεί.
Και περνάνε από εκεί αν το καλοσκεφτήτε χωρίς πρακτικό λόγο.
Μόνο και μόνο συναισθηματικά.
Για παρέα.
Για να τα έχουμε κοντά μας. Ακόμα και στον ύπνο μας.
Σε σημείο που μερικές φορές το παρακάνουμε.

Εσείς;
Τί έχετε στο κομοδίνο σας που δεν σας χρειάζεται πρακτικά εκεί αλλά απλά ...το θέλετε;
Ελάτε, για σκεφθείτε...
Κάτι θα υπάρχει...

Καταπληκτικό παιχνιδάκι για μηχανικούς (και όχι μόνο)

Δύσκολες οι ώρες του γραφείου...
Και όταν δεν έχει δουλειά δεν περνάνε με τίποτα...
Ευτυχώς που υπάρχουν αρκετοί "ομοιοπαθείς" και φτιάχνουν όμορφα παιχνιδάκια για να περνάει η ώρα μας.
Ένα από αυτά (το καλύτερο που έχω παίξει μέχρι στιγμής!) είναι το Magic Pen

Ένα καταπληκτικό παιχνίδι, με πολύ απλό interface και στόχο που δεν είναι άλλος από το να μεταφέρεις με τη βοήθεια σχημάτων που δημιουργείς το αντικείμενο που σου δίνει στη σημαία.


Μπορεί να ακούγεται απλό και να απευθύνεται στον καθένα αλλά είναι παραδειγματικός ο τρόπος με τον οποίο σε εξοικοιώνει με μηχανικές έννοιες όπως η άρθρωση ή πάκτωση, η ροπή, η χρήση του μοχλού, η στήριξη και ταυτόχρονα είναι ένα παιχνίδι που παρότι είναι άκρως διασκεδαστικό σου δίνει τη δυνατότητα να ακονίσεις το μυαλό σου ψάχνοντας για τον πιο εκλεπτυσμένο τρόπο να στήσεις το κατασκευασμά σου.

Μπορεί ένα μικρό παιδί να το παίξει με ευκολία (αν και όχι να το ολοκληρώσει ίσως με την ίδια άνεση) αλλά μπορεί και ένας μηχανικός να διαθέσει ώρες για να βρει τον πιο όμορφο τρόπο να φέρει σε πέρας το project!


Όπως καταλαβαίνετε, έχω ενθουσιαστεί και έχω αφιερώσει αρκετές "εργατοώρες" στο παιχνιδάκι και σας το συστήνω ανεπιφύλακτα!!!

3 ψέματα και μια αλήθεια

Μετά από πρόσκληση της Μπουρμπουλήθρας θα σας αραδιάσω και εγώ με τη σειρά μου 3 ψέματα και θα σας αποκαλύψω μια αλήθεια.

1.Αυτό που πραγματικά θα ήθελα για αυτό το καλοκαίρι είναι να τρυπώσω σε μια μπάντα και να γυρίσουμε όλη την Ελλάδα με ένα παλιό βανάκι, παίζοντας σε μπαράκια και παραλίες (για να μη σου πω σε ανοιχτά θέατρα και στάδια) και ζώντας μόνο με τα ελάχιστα

2.Αυτό που πραγματικά θα ήθελα για αυτό το καλοκαίρι είναι να ξανανίωσουμε τις μοναδικές στιγμές του καλοκαιριού του 2004 με Euro και Ολυμπιακούς Αγώνες και φυσικά η Πανάθα να πάρει τρεις παιχταράδες που θα κάνουν τα απογεύματα της Κυριακής και τις Τετάρτες (του midweek syndrom) πιο όμορφες

3.Αυτό που πραγματικά θα ήθελα για αυτό το καλοκαίρι είναι να χάσω ΟΛΑ τα επιπλέον κιλά μου και να είμαι και πάλι επικίνδυνα (τσ,τσ,τσ τι κομπασμός!) ερωτεύσιμος

4.Τουλάχιστον δύο από τα παραπάνω είναι αληθή

Για να δω τις προβλέψεις σας! Place your bets please!

Και επειδή δεν είμαι κακός άνθρωπος δεν πετάω το μπαλάκι με το ζόρι σε κανένα
(αν και θα ήθελα να δω τις σκέψεις των Νίκης, Roadartist και Μαρίνας


Και η απάντηση οπτικοακουστικά....

Όρεξη για παιχνίδι κανείς; Χριστουγεννιάτικες Κάρτες!

Δεν ξέρω πως τα πάτε... Παρατηρώ μια υποτονική δραστηριότητα στη μπλογκόσφαιρα και λέω μήπως να παίζαμε κανένα επίκαιρο παιχνιδάκι;
Ανεβάστε λοιπόν τις αγαπημένες χριστουγεννιάτικες κάρτες σας! Και πείτε και δυό λόγια γιατί είναι οι αγαπημένες σας!
Ξεκινάω εγώ, με την αγαπημένη μου "Santa's Private Life!"
Την λατρεύω αυτή την καρτούλα, την έχω πολλά χρόνια και κάθε Δεκέμβρη τη μοστράρω στο γραφείο μου και τη χαζεύω. Με μεταφέρει αμέσως σε ένα κόσμο τόσο παραμυθένιο όσο και ρεαλιστικό μαζί και με κάνει να πιστεύω ότι ο Άγιος Βασίλης ( πραγματικός επαναστάτης για να μην ξεχνιόμαστε κι όλας,ε;) δεν είναι ψεύτικος! Είναι της unicef και την είχα αγοράσει με το χαρτζιλίκι μου στην πέμπτη τάξη του δημοτικού νομίζοντας ότι έχω ήδη φθάσει σε "κοινωνική προσφορά" την κ. Μαριάννα Βαρδινογιάννη!

Περιμένω τις καρτούλες σας με ανυπομονησία!

Υ.Γ. Οι καρτούλες πρέπει να είναι ειτε πραγματικές είτε ψηφιακές αλλά να έχουν την "ιστορία" τους. Δεν έχει κάποιο νόημα να διαλέξετε μια πολύ όμορφη από το δίκτυο. Αξία έχει να "ανεβάσετε" την πραγματικά αγαπημένη σας, αυτή που σας έστειλε ένα δικό σας άτομο, την πρώτη καρτούλα που ζωγράφησε το "καμάρι" σας ή κάποια που θα θέλατε να μοιραστείτε τις αναμνήσεις της με την παρέα μας!

Χριστουγεννιάτικος Στολισμός

Τί θα λέγατε να ξεκινήσουμε ένα παιχνίδι; Για να μπαίνουμε σιγά σιγά και στο κλίμα των ημερών; Ποιά ήταν η πρώτη χριστουγεννιάτικα στολισμένη εικόνα που είδατε φέτος; Ποιός ήταν ο πιο ανυπόμονος γείτονας; Μήπως έχετε και εσείς ήδη στολίσει και περιμένετε να σας μιμηθούν και οι διπλανοί γιατί ντρέπεστε να ανάψετε από τώρα τα λαμπάκια μόνοι σας;


Όσο για μένα η πρώτη χριστουγεννιάτικη εικόνα ήταν το βράδυ της προηγούμενης Τετάρτης, 21ης Νοεμβρίου, μία παρά. Είχα βγεί βόλτα με το αυτοκίνητο και περνώντας από τη Βασ. Σοφίας έτυχα πάνω στην ώρα που τα συνεργεία του Δήμου ανέβαζαν τα χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια στις κολώνες. Αλλά και στην Πανεπιστημίου και στο Αttica και παρακάτω, όλο το κέντρο στολίζονταν για αυτές τις γιορτές. Είμαι πολύ χαρούμενος που η Αθήνα με υποδέχτηκε πρώτη στο γιορτινό κλίμα.

Στείλτε και εσείς ή γράψτε για τα πρώτα χριστουγεννιάτικα στολίδια και που τα είδατε.

Υ.Γ. Περιμένω χριστουγεννιάτικες εικόνες ιδιαιτέρως από Lina, Baltazar, Marina, Nιόβη