Μια τελευταία ("επαναστατική") πρόταση

Προς όλους τους φίλους Βοριοελλαδίτες.
Που με αφορμή τις εκλογές και το τριήμερο θα ανέβουν στις πόλεις και τα χωριά τους.

Και προς όλους τους φίλους που θα πάνε εκδρομή αυτές τις μέρες στη Μακεδονία.

Εκεί που θα είστε, γυρίστε ένα βιντεάκι, έστω με το κινητό, έστω του ενός λεπτού....
Γυρίστε ένα βιντεάκι από την πλατεία, τα μνημεία, τη φύση, την παραλία...
Γυρίστε ένα βιντεάκι με το χωριό σας, με τους φίλους σας στην καφετέρια κάνοντας την πλάκα σας...
Γυρίστε ένα βιντεάκι με την οικογένεια από το κυριακάτικο τραπέζι, ή με την κίνηση στον δρόμο...

Και ανεβάστε στο δίκτυο, στο youtube βάζοντας στον τίτλο τη λέξη Μακεδονία (ή Macedonia) στην περιγραφή.

Και φανταστείτε την έκπληξη τους όταν την Τρίτη το πρωί θα δουν εκατοντάδες ελληνικά βιντεάκια με το όνομα Μακεδονία...!



Υ.Γ. Το κατάστημα θα λειτουργεί πλέον υπό νέα διεύθυνση...(πατήστε...)

Η επανάσταση τελείωσε. Ζήτω η επανάσταση...

Πως τελειώνουν οι επαναστάσεις;

Ή καταπνίγονται από το καθεστώς,
ή γίνονται εκείνες καθεστώς…

Οι επαναστάτες γίνονται στελέχη της καινούργιας Αρχής
και μένει μόνο να ελπίζουμε να φέρουν μαζί τους
και κάτι από το πνεύμα και τα ζητούμενα
της προηγούμενης αγωνιστικής τους δράσης.
Κάτι από την ανάγκη για αλλαγή,
από την φρέσκια τους ματιά,
αλλά αυτή τη φορά με περισσότερο ρεαλισμό,
με λειασμένες τις αιχμές από το βάρος της ευθύνης,
και με πολύ αυστηρά καθορισμένα τα θέλω τους
από την ανάγκη για αποτελεσματικότητα.

Κάπως έτσι λήγει και τούτη εδώ η ΄΄επανάσταση΄΄.
Αναίμακτα. Χωρίς τυμπανοκρουσίες και τελετές.
Χωρίς καν να υπάρχει έτοιμη η διάδοχη κατάσταση.
Λήγει από μέσα, από τον ίδιο τον ΄΄επαναστάτη΄΄.
Που καταλαβαίνει ότι για να φέρει τις αλλαγές που θέλει,
πρέπει να βγάλει τη στολή και το κόκκινο φτερό της επανάστασης,
να περάσει το φράχτη, να σηκώσει τα μανίκια
και να χτίσει απ΄ την αρχή το σύστημα
που τόσο καιρό πετροβολούσε.

Θα μοιάζει προδοσία, αλλά δεν θα είναι.
Θα έρθουν πολλοί να του πουν ότι επιτέλους λογικεύτηκε, ότι είδε το φως που τόσο καιρό έλεγε σκοτάδι.
Κι ούτε κι αυτό θα είναι αλήθεια.
Δεν θα έχουν δίκιο.
Γιατί τώρα έχει ψηλαφίσει τα όνειρά του.
Έχει χαράξει τις διαχωριστικές γραμμές του.

Θα έρθουν πολλοί (και αυτό είναι η μεγαλύτερη νίκη του) να του πουν ότι τον προτιμούν επαναστάτη. Ότι τους απογοήτευσε, τους εξαπάτησε, τους εγκατέλειψε…
Ίσως παρασύρονται από το σύνηθες ή το κοινό.
Ίσως ξέρουν ότι αυτό γίνεται τελικά με τους επαναστάτες.
Ίσως είναι απλά συναισθηματικοί.
Αυτούς, ο ΄΄επαναστάτης΄΄ τους χρειάζεται περισσότερο τώρα απ’ ότι πριν.
Για να του τα χώνουν όποτε ξεστρατίζει.
Γιατί είναι πιο εύκολο να ξεστρατίσεις εντός παρά εκτός.
Γιατί χρειάζεσαι κάτι να σε δένει γερά στο κατάρτι όταν οι Σειρήνες τραγουδούν τόσο ΄΄γλυκά΄΄.
Αλλά τώρα ξέρεις ότι δεν είναι η λύση να μην περάσεις ποτέ από το νησί τους.

Όμως φίλοι μου, μπορεί οι επαναστάσεις να τελειώνουν κάποτε,
αλλά δεν τελειώνει η αγάπη για τον συνάνθρωπο,
η αγάπη για την πατρίδα,
το ενδιαφέρον για την ιστορία, την πολιτική, την κοινωνία,
η ανάγκη για έκφραση μέσα από την τέχνη,
η ανάγκη για επαφή με σημαντικές προσωπικότητες,
η χαρά της νίκης και το σχολείο της ήττας που χαρίζει η ενασχόληση με τον αθλητισμό,
η χαρά και η ζωή μέσα από την επικοινωνία με όλους εσάς…
Δεν τελειώνει το blogging!

Για αυτό μείνετε συντονισμένοι για λίγο ακόμα εδώ...
Γιατί υπάρχει και συνέχεια...

Υ.γ. Με την ευκαιρία ... όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να κατεβάσει από εδώ μια ανθολογία (δικής μου φυσικά επιλογής) των πιο αγαπημένων αναρτήσεων ετούτου εδώ του μπλογκακίου σε μορφή pdf. Σαν αναμνηστικό...σαν αποχαιρετιστήριο...αντί για ευχαριστώ...
http://rapidshare.com/files/240663068/Epanastatis.Anthologia.pdf.html

Το χάσαμε το θέμα πατριώτη...

Τελικά το θέμα ποιο είναι;

-Μήπως είναι οι (ν)ευρωεκλογές;

Που μας ζάλισαν όλοι τους τον έρωτα ο καθένας για πάρτι του,
και μας ζάλισαν και οι άλλοι που θέλουν μην να πάμε
και οι άλλοι που θέλουν να πάμε
και γενικά ...ουφ πια!
Θα πάμε και θα ψηφίσουμε αλλά μην το κάνουμε και τόσο θέμα!
Άντε να έρθει και η Κυριακή να μπει και "ειδησιογραφικά" το καλοκαίρι να τελειώνουμε



-Μήπως είναι η απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους;

Διαφωνώ! Θα ήταν πιο χρήσιμη η υποχρέωση της στοιχειώδους παιδείας, της καλής θέλησης και της κοινής λογικής για καπνιστές και μη...
Άσε που μου τη δίνει να πουλάει μούρη ο (σ)Αβραμόπουλος με το τίποτα!



-Μήπως είναι το triple crown της Πανάθας επι της θλιβερής παρέας του Γιαννάκη;



Θα μπορούσε. Αν δεν είχε γίνει τόσες φορές ώστε να θεωρείται πλέον φυσιολογικό!
(και αν δεν είχα δηλώσει ότι δεν ενδιαφέρομαι πλέον τόσο για το σπορ).
Μου αρκεί όμως να αναγκάζονται να αποθεώνουν τον Παναθηναϊκό οι γαυρορεπόρτερ του ΑΝΤ1



-Μήπως είναι η κατάκτηση της δεύτερης θέσης από τον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό;

Κάτι είναι και αυτό, αν και πλέον δεν μας αρκεί τίποτα λιγότερο από τον τίτλο!



-Μήπως είναι το καλοκαίρι που έχει έρθει καταπάνω μας με δρασκελιές και μας ζητάει να κανονίσουμε άμεσα πλοία και rooms to let στα νησιά;


Μόνο που αυτό το καλοκαίρι θα είναι ιδιαίτερα δύσκολο οικονομικά και θα είμαστε τυχεροί να "κινηθούμε" τουριστικά έστω και μεταξύ συγγενών και φίλων (τζαμπατζή!!!!)


-Μήπως είναι το φεστιβαλικό καλοκαίρι που μας περιμένει;

Μπαααα! Με το βάλτωμα της καλλιτεχνικής δραστηριότητας ενταύθα το χειμώνα που μας πέρασε θα είναι λίγες και ξεχωριστές οι εκδηλώσεις που θα τραβήξουν το ενδιαφέρον.
Άσε που μεγαλώσαμε λίγο για τέτοια...


Τελικά ποιο είναι το θέμα;
Κανένα.
Γιαυτό βάλε μπυρίτσες να παγώνουν,
βάλε μουσική και άναψε τη σιτρονέλα στο μπαλκόνι να αράξουμε,
να ανάψουμε και κανένα πουράκι

και να χαζοκουτσομπολέψουμε για τους γείτονες,
να πιάσουμε συζήτηση για τα ανεξερεύνητα των αρχαίων μας προγόνων,
αν ξέρεις πες και καμιά καλή θεωρία συνωμοσίας
ή ας "θάψουμε" κανένα ραγιαδοσελέμπριτι γιατί πάχυνε ή έκοψε το μαλλί,
ή θυμήσου καμιά παλιά ιστορία για να γελάσουμε ή να νοσταλγήσουμε
και ας κάνουμε και σχέδια κυρίως ανέφικτα και μακρινά
γιατί σοβαρά τώρα...
το χάσαμε το θέμα πατριώτη!

Τα Χάρτινα - Δημητρα Γαλανη Feat Imam Baildi

(Υ.γ. ένας φίλος ισχυρίζεται ότι: no news - good news, αλλά πάλι του αρέσει το milkshake με fish n chips και για καλοκαίρι έχει ήδη κλείσει Φαληράκι - αν όχι παράλια απέναντι- και τελευταία έρχεται σε αντίθεση με τη μεσογειακή μου "επαναστατικότητα")

Ημέρα Τελικού (και μια ανάρτηση για άντρες)

Ημέρα Τελικού σήμερα.
Εννοείται αναφέρομαι στο Τσα(Ν)μπιονς Λί(Ν)γκ. (όπως το προφέρουν λανθασμένα οι περισσότεροι!)
Και νομίζω είναι φανερό ποιον υποστηρίζω.
Αν και τον φοβάμαι τον Βλαχοσκωτσέζο μήπως το σηκώσει και αυτό το τσαγιερό (που θα έλεγε κι Αλέφας)...

Αλλά παρά την αγάπη μου για τη Barca θα ήθελα (λίγες ώρες πριν το παιχνίδι) να αναδημοσιεύσω μια ιστορία που αλίευσα από ΤΑ ΝΕΑ και αποδεικνύει τι σημαίνει να αγαπάς και είσαι κοντά στην ομάδα σου. Και θα μου επιτρέψετε να την αφιερώσω στα καθίκια (ναι καθίκια) που νομίζουν ότι καταστρέφοντας έναν αγώνα, προκαλώντας επεισόδια και κάνοντας τραμπουκισμούς, βοηθούν την ομάδα που λένε(κοροϊδεύουν τους εαυτούς τους πως) αγαπούν.

ΟΥΝΙΟΝ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ: ΟΙ ΟΠΑΔΟΙ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥΣ

Χτίζουν το παλάτι της!

Μέχρι πού θα έφταναν οι φανατικοί οπαδοί μιας ομάδας για να αποδείξουν την αγάπη τους για τον σύλλογο;

Οι οπαδοί της γερμανικής Ουνιόν Βερολίνου πάντως έφτασαν πολύ μακριά. «Απαντώντας» στο κάλεσμα της ομάδας τους, έπιασαν μυστρί, φτυάρι, σκεπάρνι, καλέμι, έστησαν σκαλωσιές και στρώθηκαν στη δουλειά. Από πέρυσι τον Ιούνιο περίπου 1.600 οπαδοί της Ουνιόν στα ρεπό και τις άδειές τους δουλεύουν για να ολοκληρώσουν το νέο γήπεδο της ομάδας τους! Ναι, χτίζουν οι ίδιοι το γήπεδο στο οποίο σε λίγες ημέρες θα παρακολουθούν τους αγώνες της Ουνιόν. Η Ουνιόν Βερολίνου δεν είναι μεγάλο όνομα. Ωστόσο είναι ένας σύλλογος που τον κάνουν ξεχωριστό οι οπαδοί της. Πρωταθλήτρια φέτος στην Γ΄ κατηγορία, θέλει το νέο της κόσμημα- που χτίζεται πάνω στο παλιό της γήπεδο «Άλτε Φέρστερεϊ», στο Ανατολικό Βερολίνο- να είναι έτοιμο στις 8 Ιουλίου για τα εγκαίνια στον φιλικό αγώνα με τη Χέρτα.

Όταν πέρυσι η γερμανική ομοσπονδία ανακοίνωσε στην Ουνιόν ότι το γήπεδο στο οποίο αγωνίζεται από το 1920 δεν πληροί τους όρους ασφαλείας και πρέπει να κλείσει, η διοίκηση βρέθηκε σε αδιέξοδο. Χρήματα δεν είχε για να χτίσει νέο γήπεδο. Ευτυχώς γι΄ αυτήν έχει ξεχωριστούς οπαδούς. Όταν τους ζητήθηκε η συνδρομή τους, έσπευσαν κατά δεκάδες να βοηθήσουν. Σε σύντομο χρονικό διάστημα περισσότεροι από 1.600 δήλωναν «παρών» στο εργοτάξιο υπό τις οδηγίες έξι μηχανικών. Γιατροί, νοσοκόμες, δικηγόροι, οικοδόμοι όχι μόνο προσέφεραν εθελοντική εργασία τις ελεύθερες ώρες τους, αλλά διέθεταν και κάθε είδους εξοπλισμό που ήταν χρήσιμος. Κάθε ημέρα 30 με 100 διαφορετικά άτομα συνεχίζουν να εργάζονται για την ολοκλήρωση του γηπέδου με την ίδια όρεξη και ορμή που είχαν την πρώτη ημέρα.

Υπολογίζεται πως ο σύλλογος κέρδισε 75.000 εργατοώρες αξίας δύο εκατ. ευρώ. Βλέποντας την προσπάθεια των οπαδών, οι χορηγοί της ομάδας έσπευσαν να τους προμηθεύσουν ατσάλι, τσιμέντο, αλλά και εξειδικευμένο προσωπικό. «Η εργασία των οπαδών αποτελεί ένα σπουδαίο κίνητρο για τους παίκτες, καθώς θέλουν να ανταποδώσουν με καλές εμφανίσεις στο γήπεδο», λέει ο εκπρόσωπος του συλλόγου Κριστιάν Αρμπάιτ.

Ήδη έχει ολοκληρωθεί το 80% των εργασιών του γηπέδου χωρητικότητας 20.500 θέσεων γήπεδο σε χρόνο ρεκόρ και απομένει να τοποθετηθεί μόνο το σκέπαστρο. Η κεντρική κερκίδα του παλιού γηπέδου δεν έχει πειραχθεί, αλλά οι εργασίες για την ανακατασκευή της αναμένεται να αρχίσουν την επόμενη σεζόν.

«Ποτέ δεν είχαμε φανταστεί πως θα συμμετείχαν τόσοι πολλοί οπαδοί», λέει με υπερηφάνεια ο Κρίστιαν Αρμπάιτ. Η Ουνιόν γεννήθηκε το 1906 υπό την ονομασία Ολύμπια και εκπροσωπεί την εργατική τάξη. Στην Ανατολική Γερμανία θεωρείτο το μαύρο πρόβατο, γιατί οι οπαδοί της ήταν απείθαρχοι απέναντι στο καθεστώς. Σχεδόν όλοι παρακολουθούνταν από τη «Στάζι», τη μυστική αστυνομία, ενώ υποβάλλονταν σε εξονυχιστικό έλεγχο κάθε φορά που περνούσαν τις θύρες των γηπέδων. Λόγω της «απείθαρχης συμπεριφορά τους» απορρίπτονταν οι αιτήσεις τους για εργασία.

«Αυτός ο σύλλογος είχε πάντα μία διαφορετική κουλτούρα. Δεν ήταν ένας σύλλογος που αποτελούνταν από αντάρτες, αλλά από ανθρώπους που δεν συμφωνούσαν σε όλα με το καθεστώς και δεν φοβούνταν να κάνουν γνωστές τις διαφωνίες τους», λέει ο Αρμπάιτ. Και συνεχίζει: «Έρχεσαι εδώ όταν έχεις μία διαφορετική θέση, έναν διαφορετικό τρόπο ζωής. Σήμερα εναντιωνόμαστε στην εμπορευματοποίηση του αθλητισμού».

Ιστορικό είναι το σύνθημα των οπαδών της Ουνιόν κάθε φορά που η αντίπαλη ομάδα έκανε τείχος στα φάουλ: «Το τείχος πρέπει να πέσει φώναζαν» και φυσικά εννοούσαν το τείχος του αίσχους που χώριζε το Βερολίνο.

Το τείχος έπεσε τελικά πριν από είκοσι χρόνια. Η πορεία της Ουνιόν όμως στο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα σ΄ αυτό το διάστημα έμοιαζε με καρδιογράφημα ασθενούς που υποφέρει από ταχυκαρδία.

Η σημαντικότερη στιγμή της ήταν η συμμετοχή στον τελικό του Κυπέλλου το 2001 και στα ευρωπαϊκά Κύπελλα την επόμενη σεζόν πριν βυθιστεί στις ερασιτεχνικές κατηγορίες και στην οικονομική ανασφάλεια που λίγο έλειψε να την οδηγήσει στη χρεοκοπία.

Τον τελευταίο χρόνο λόγω της έργων στο γήπεδό της, η Ουνιόν αναγκάστηκε να αγωνιστεί στην έδρα της άλλοτε μισητής Δυναμό, που είχε ταυτιστεί με τη Στάζι στην Ανατολική Γερμανία. Για τον λόγο αυτό πολλοί οπαδοί της προτιμούν να μην πηγαίνουν στο γήπεδο. Ακόμα όμως κι αυτοί που παρακολουθούν τους αγώνες στο Γιανσπορτπαρκ πηγαίνουν μετά στο υπό κατασκευή γήπεδό τους και κάνουν πάρτι. Όπως συνέβη το προηγούμενο Σάββατο, μετά το νικηφόρο παιχνίδι με τη Ρέγκενσπουργκ που εξασφάλισε στην Ουνιόν τον τίτλο στην Γ΄ κατηγορία και την άνοδό της στη Β΄.

Update:

Social controversial issues (απορίες Καημού) - Χτυπημένο Πέλμα

Δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ την αδυναμία μου στα όμορφα, περιποιημένα γυναικεία πόδια. Ειδικά όταν "οδηγούν" ψηλοτάκουνα παππούτσια, γόβες, σανδάλια κτλ κτλ.
Και φυσικά τώρα το καλοκαίρι που φεύγουν τα μακρυά παντελόνια και τα καλσόν και τα πόδια έρχονται σε επαφή με τον ατμοσφαιρικό αέρα (και το οπτικό μας πεδίο) τα ερεθίσματα για εμάς τους λάτρεις (!) του ωραίου φίλου πολλαπλασιάζονται.

Αγαπημένες μου κυρίες επιτρέψτε μου όμως την (αντρική και άρα άσχετη) ερώτηση:
Πως καταφέρνετε 9 στις 10 να κυκλοφορείτε με πόδια εμφανώς καταπονημένα και χτυπημένα από τα παπούτσια σας;
Φτέρνες, δάχτυλα, πατούσες, κότσια (όχι και πολύ σέξυ όρος...) γυναικών όλων των ηλικιών, των βαρών, των υψών και των κοινωνικών τάξεων ,μόλις μπει ο Μάης, κυκλοφορούν ανάμεσά μας ως θύματα ενός ακήρυχτου πολέμου με τα καλοκαιρινά υποδήματα. Σημαδεμένα, πρησμένα, σκασμένα και ξεραμένα περιφέρουν την "συντριβή" τους από το καινούργιο ζευγάρι αποκομίζοντας οίκτο αντί για θαυμασμό.

Πείτε μου για να καταλάβω και εγώ ο περίεργος Τι σας φταίει;
Τα αγοράζετε μικρά; Στενά; Μυτερά; Ψηλά;
Δεν υπάρχει τρόπος να βάλετε κάτι που να σας προσθέτει σεξουαλικότητα χωρίς να χρειαστείτε πιτ στοπ σε δερματολόγο ή ορθοπεδικό;

Πριν αρχίσετε να μου ...τα χώνετε θέλω να πιστέψετε ότι η απορία μου είναι αυθεντική, αληθινή και ειλικρινής!

Αν πάλι πρέπει σήμερα το βράδυ να πάτε κάπου και σκέφτεστε από τώρα πως θα βάλετε τις καινούργιες γόβες σας πάνω στο χτυπημένο σας δάχτυλο...εκτονωθείτε ευχαρίστως ενταύθα!

San star toy ciema - Nikos Ziwgalas

Που θα ήθελα να είμαι...

Θέα από τον πίσω κήπο της Φανερωμένης στη Λευκάδα

(γιατί ρε γαμώτο έχω χρόνια να πάω...;)

Και για να το κάνω λίγο χειρότερο...





























ψάχνεις ήδη τηλέφωνα και διευθύνσεις για ενοικιαζόμενα...;
Μαζί σου!

Χάσαμε την πρωτεύουσα. Στοπ

Αυτές τις ημέρες (λόγω ενός σεμιναρίου που παρακολουθώ) είμαι αναγκασμένος να περπατάω από τον ηλεκτρικό της Ομόνοιας μέχρι τα γραφεία του ΙΕΚΕΜ που είναι στην Κολωνού, πίσω από το Υπουργείο Απασχόλησης. Είναι ακριβώς αυτή η περιοχή γύρω από την πλατεία Θεάτρου, Πειραιώς, Μενάνδρου...
Το συμπέρασμά μου είναι ένα: αν δεν έχετε πολύ σημαντική δουλειά, αν δεν είναι θέμα Ζωής ή Θανάτου μην βρεθείτε εκεί γιατί είναι πολύ πιθανό να γίνει...θέμα Ζωής ή Θανάτου!
Η κατάσταση είναι ακραία.
Δεν μπορεί να περιγραφεί ούτε με λόγια, ούτε με εκπομπές.
Μια απόσταση 200μ, που για να την κάνεις περνάς μέσα από μπουλούκια εγκληματιών (δεν θα μπω στον κόπο να απαριθμίσω πόσες μορφές εγκληματικότητας έπεσαν στην αντίληψή μου...) και βρώμας και το κάνεις μόνο με βήμα ταχύ και την προσοχή σου απολύτως τεταμένη. Για να το κάνει γυναίκα...ούτε κατά διάννοια! (και όμως ξέρω πόσες είναι αναγκασμένες να το κάνουν και έχουν "εξοικοιωθεί" κιόλας με αυτή την κατάσταση...)
Προσωπικά διασχίζω την Πειραιώς με πραγματικό φόβο.

Λάβετε υπόψιν σας ότι την περιοχή αυτή μέχρι και μια πενταετία πριν την θεωρούσα δεύτερο σπίτι μου καθώς είναι σχετικά κοντά το Εθνικό Ωδείο και για όλα τα χρόνια που σπούδαζα βρισκόμουν εκεί 3 με 4 μέρες τη βδομάδα από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το βράδυ. Και παρά την παρουσία μεταναστών και χρηστών ναρκωτικών δεν ένιωθα ποτέ να απειλούμαι σε τέτοιο βαθμό!

Και τώρα, μόλις 5 χρόνια μετά νιώθω περισσότερο φόβο από ότι όταν έκανα τη σκοπιά μου πάνω στο ποτάμι στον Έβρο απέναντι στους Τούρκους και ανάμεσα στους "εμπόρους".
Τουλάχιστον εκεί κρατούσα γεμάτο όπλο. Εδώ νίωθω ανυπεράσπιστος.

Νομίζω ότι αυτή η κατάσταση είναι ικανή να παρασύρει ένα δηλωμένο δημοκράτη σαν εμένα σε ακραίες ακροδεξιές και φασιστικές θέσεις. Και αυτό είναι άλλη μια ..."παρενέργεια" εξόχως επικίνδυνη.

Υ.γ.1 Είναι πολύ εύκολο να ρίξει κάποιος το φταίξιμο στην χαλαρή αστυνόμευση. Αλλά στο χώρο η παρουσία της αστυνομίας είναι έντονη. Ανεπαρκής σίγουρα, αναποτελεσματική ίσως, με δεμένα χέρια αναμφισβήτητα αλλά κάποιοι συνάνθρωποί μας βρίσκονται εκεί φορώντας τη στολή. Και αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο!

Υ.γ.2 Θέλω να προτείνω στον Σύριζα (και όλους αυτούς του Οικολόγους-Απαλλακτικούς και Σια) που τόσο ελαφρά την καρδία παρουσίαζουν με ρόδινα χρώματα το θέμα των μεταναστών να ξηλώσει το περίπτερο-εξάμβλωμα που έχει στήσει στο Πανεπιστήμιο και να το βάλει (αν τολμάει!) στην Πλατεία Βάθης ή στην Πλατεία Θεάτρου ή μπροστά στο παλιό Εφετείο! Αν και αυτούς τους έχω για όλα ικανούς....

Υ.γ.3 Όποιος θέλει να με κατηγορήσει για ρατσισμό δεν θα με ενοχλήσει καθόλου να το κάνει, αφού όμως πρώτα μου εξηγήσει τί είδους ηδονή του προκαλεί η εικόνα απόλυτης εξαθλίωσης των ανθρώπων Ελλήνων και μεταναστών που ζουν και εργάζονται στον χώρο αυτό. Και ποια ρεαλιστική, ανθρωπιστική και πατριωτική αντιπρόταση έχει εκτός από το να φύγουν όλοι αυτοί από εκεί και από κάθε Αγαθονήσι και Άγιο Παντελεήμονα κτλ κτλ και να μπουν κανόνες αντίστοιχοι αυτοί που πρόσφατα υιοθέτησε η Ιταλία και οι υπόλοιπες χώρες τις Ευρώπης!

Υ.γ. 4 κάποτε η Αθήνα μας ήταν (και) έτσι: