Το άγχος του για πάντα

Το άγχος του "για πάντα".
Όχι δεν έχει να κάνει με τη σχέση με το έτερον ήμισυ. Μόνο. Έχει να κάνει με την ταυτόχρονη επιθυμία και φόβο μου για ότι μπορεί να διαρκέσει για πάντα.

Ευθυνόφοβος λέει η μάνα μου.
Μου έχουν λείψει πράγματα και δεν θέλω να στερηθώ-προδωθώ ξανά λέει η ... ψυχολόγος μου.
Σκασίλα σας!
Ωραίοι φίλοι!
Το θέμα είναι ότι καθυστερώ. Στις αποφάσεις μου. Αντιστέκομαι στις αλλαγές.
Στηρίζω τον προπονητή ακόμα και όταν όλη η κερκίδα βρίζει.
Αργώ να ακολουθήσω τη μόδα ( όταν όλοι στο σχολείο φορούσαν τιμπερλάντ εγώ αγόρασα μάρτινς- τρία χρόνια μετά- ούφο!!). Και όταν το κάνω θέλω τα ρούχα κρατήσουν για χρόνια. Και όχι από τσιγκουνιά, το ξεκαθαρίζω.
Δεν γουστάρω τα Apple, τα Vista, τα ιPod, τα κινητά Sony Ericsson. Φυσικά ξέρω πόσο καλά είναι. Δεν είμαι ούτε χαζός ούτε άσχετος. Απλά εγώ έχω Windows ΧΡ, Nokia....και φυσικά δεν μου αρέσουν οι αλλάγές
Δεν συζητάω με τους φίλους μου (με εσάς τα συζητάω αλλά και πάλι με το τσιγκέλι τα βγάζω μη νομίζεις...) τα σοβαρά μου θέματα, για να μη μου αλλάξουν τις πάγιες απόψεις μου. Ή μη μου πάρουν το μυστικό (!) λέει και πάλι η ...ψυχολόγος.
Δυσκολεύομαι να βρω δουλειά γιατί από τη μία δεν θέλω να ¨δεσμευτώ" με κάτι που δεν θα μου αρέσει, από την άλλη θέλω η δουλειά που θα βρω... ελάτε, μην μου πείτε ότι δεν το μαντέψατε... να κρατήσει για πάντα.
Και φυσικά,
Γκρινιάζω.
Γκρινιάζω συνέχεια.
Γκρινιάζω συνέχεια για όλα.
Και ας τα αγαπάω όλα πολύ. Έχει γίνει πια η γκρίνια μέτρο της αγάπης μου. Τουλάχιστον γκρινιάζω γλυκά. Γκρινιάζω στους δικούς μου, στη κοπέλα μου, στον εαυτό μου (χώσε!), στους φίλους μου, στην ομάδα μου, στο αμάξι μου πολλές φορές (του λέω ότι πρέπει να πάψει να είναι Hyundai και να γίνει Audi αλλά αυτό κωφεύει!).
Κι όμως μ' αγαπάνε όλοι. Κάτι καλό θα πρέπει να κάνω. Κάποια άλλα προτερήματα θα έχω. Αλλά και πάλι...Αν εγώ συνεχίσω έτσι και δεν αλλάξω (που θα πρέπει) όλοι αυτοί...θα με αγαπάνε για πάντα ; )

Υ.Γ. Δέχομαι προτάσεις βιβλίων αυτοθεραπείας , εκφράσεις απαξίας (κράξιμο δηλαδή), συμβουλές, κινητά Sony Ericsson και γενικά ότι έχετε ευχαρίστηση...
Που δεν θα έχετε δηλαδή γιατί τί σας νοιάζει, για ποιο λόγο να ασχοληθείτε κτλ κτλ κτλ κτλ ....(ουφ! γκρίνια!)

Σεβάχ ο Θαλασσινός...

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Μάνος Λοΐζος

Στο φιλντισένιο μου μαρκούτσι
γαλέρες έρχονται και πάνε
ρεσάλτα κάνουνε οι μούτσοι
κι οι πειρατές μεθοκοπανε
στο καπηλειό το λιμανίσιο

Θάλασσα πικροθάλασσα
γιατί να σ' αγαπήσω

Σαρακηνοί και Βενετσάνοι
πιάνουν και δένουν στο κατάρτι
ελόγου μου τον καπετάν Γιάννη
το παλικάρι τον αντάρτη
τον άντρακλα τον πελαγίσιο

Θάλασσα πικροθάλασσα
γιατί να σ' αγαπήσω

Κι εκεί στου μακελειού την άψη
δαγκώνω τα σχοινιά τα λύνω
και μα τον Άγιο Κωνσταντίνο
όλους τους ρίχνω μες στη χάση
δεμένους με τα χέρια πίσω

Θάλασσα πικροθάλασσα πώς να μην σ' αγαπήσω;

Αναρωτιέμαι, τί μανάδες και τί πατεράδες ¨βγάζουν" τέτοιους άντρες;
Σε ποιες "μάχες" πρέπει να πολεμήσω για βρω αυτό το κουράγιο;
Ποιούς εχθρούς πρέπει να νικήσω για να αξίζω αυτόν τον καημό;
Θάλασσα πικροθάλασσα μπορώ και εγώ έτσι να σ' αγαπήσω;

Γαλατόπιτα

Κάποιες μέρες έρχονται οι γεύσεις της παιδικής μου ηλικίας και με επισκέπτονται. Ας λένε οι επιστήμονες ότι δεν μπορείς να θυμηθείς γεύσεις. Εμένα εκεί που κάθομαι έρχονται και με βρίσκουν. Χθες το βράδυ όπως έβλεπα τηλεόραση με επισκέφθηκε η γαλατόπιτα. Γελάτε; Σας ακούω! Πώς; Επανάσταση και γαλατόπιτα δεν πάνε μαζί;Κάνετε λάθος!
Κάποτε οι μανάδες μας είχαν το χρόνο και τη διάθεση και φτιάχναν φαγητά και γλυκά που μοσχοβολούσε το σπίτι για μέρες! Άσε οι γιαγιάδες! Εγώ τις έχω συνδυάσει στο μυαλό μου με τις μυρωδιές τους. Ντολμαδάκια η μία, πίτες η άλλη. Γεμιστά από δω, μουσακά δες από κει. Άφθαστες μαγείρισσες που αξίζουν για χίλιους χρυσούς σκούφους.
Τώρα; Ακόμα "βγαίνουν" κοπέλες που ξέρουν τα μυστικά της κουζίνας. Όμως μην ελπίζετε. Το έχουμε προβλέψει και αυτό! Τώρα και να θέλουν δεν έχουν τον χρόνο να μαγειρέψουν. Άσε που το έτοιμο είναι πολύ φθηνότερο και σταθερής γεύσης (γεύση, άστοχη χρήση του όρου εδώ). Θέλεις κρέας; Ντιλίβερι. Το δύσκολο και απαιτητικό σε χρόνο και κόπο ( και βέβαια σε τρόπο!) κοκορέτσι σε λίγα λεπτά αχνιστό στην πόρτα σου. Θέλεις μακαρόνια; Το καταλάβατε φαντάζομαι, ντιλίβερι. Ναι αλλά αν δεν ανακατευτείς να διαλέξεις τα υλικά, να τα πλύνεις, να τα κόψεις, να μοσχομυρίσει η κουζίνα, να φτιάξεις τη σάλτσα, να ακούσεις τη μουσική του τσιγαρίσματος, να βάλεις λίγο αγάπη ρε παιδί μου το φαΐ δεν τρώγεται.
Επιστρέφω λοιπόν στο θέμα. Γαλατόπιτα. Όχι τούρτα. Όχι σοκολάτα. Όχι παγωτό. Όχι αγοραστή. Γαλατόπιτα σπιτική. Με όλες τις θερμίδες και τα λιπαρά. Από τα χεράκια της. Να μυρίζει το σπίτι από τις σκάλες.

Tip: Βοηθάω τις επίδοξες συναγωνίστριες επαναστάτριες βάζοντας link με συνταγές. Προτρέπω όμως να μην τα χρησιμοποιήσετε. Πάρτε τηλέφωνο τις μανάδες. Ή πιο καλά τις γιαγιάδες. Αυτές θα ξέρουν...
Γαλατόπιτα γλυκιά χωρίς φύλλο
Βολιώτικη Γαλατόπιτα
Γαλατόπιτα Γιαννιώτικη
Γαλατόπιτα Λευκαδίτικη

Εθνικόν Ωδείον

Κάποτε, καλοκαιράκι, στο ωδείο που σπούδαζα δίναμε εξετάσεις. Το ωδείο είναι στην Πλατεία Βάθης. Όταν ιδρύθηκε, δεκαετίες πριν έμοιαζε σοφή επιλογή στο κέντρο της Αθήνας, δυο βήματα από το Εθνικό Θέατρο. Πλέον όμως στέκει παράταιρο σε πείσμα της παρακμής και της "πολυπολιτισμικότητας" της περιοχής. Τελοσπάντων κατά τη διάρκεια των εξετάσεων το κλίμα στην αίθουσα ήταν ηλεκτρισμένο καθώς η έλλειψη διαβάσματος από πλευράς μας συναγωνίζονταν επάξια την έλλειψη ανοχής στο φάλτσο από τον σπουδαίο και συνομήλικο του κτιρίου του Ωδείου, καλλιτεχνικό διευθυντή μας. Την παραφωνία διέκοψε μια ουράνια μελωδία. Ένα αγγελικό ακορντεόν και μια βαριά αλλά ξεκάθαρη, δυναμική όσο και ευαίσθητη ανδρική φωνή. Η μελωδία γνωστή αλλά τα λόγια ρώσικα. Ο διευθυντής σηκώθηκε από τη θέση του, ενώ ο μαθητής ίδρωνε και ξεφύσαγε να διατηρήσει την όποια συγκέντρωση είχε. Βγήκε στο παράθυρο και αφού πείστηκε ότι μπορεί αυτή η μουσική πανδαισία μπορεί να προέρχεται από αυτόν το στρουμπουλό πλανόδιο γύρισε προς το πιάνο, αγριοκοίταξε τον μαθητή λες και δεν έπρεπε να είχε συνεχίσει να παίζει και του είπε έντονα και αυστηρά να τρέξει να βρει τον πλανόδιο και να τον φέρει πάνω. Πράγματι σε λίγα λεπτά τον είχε φέρει πάνω, ο διευθυντής μας έβαλε όλους μέσα στην αίθουσα και τον παρακάλεσε να ξαναπαίξει το κομμάτι του. Έκατσε στην καρέκλα του, έκλεισε τα μάτια, σταύρωσε τα χέρια και όταν τελείωσε ο "πραγματικός μουσικός" σηκώθηκε, υποκλίθηκε και τον ευχαρίστησε.Όσο για μας είπε ότι αν και δεν είμαστε άξιοι να λύσουμε ούτε τα κορδόνια του θα μας περάσει όλους γιατί είχε άκουσε κάτι τόσο ωραίο που δεν άντεχε να συνεχίσει τις εξετάσεις και να πονέσει άλλο το αυτί του. Την αφορμή για να θυμηθώ όλα αυτά μου την έδωσε η Μαρίνα. Την ανάμνηση αυτή την έχω μοιραστεί και εκεί. Δεν μπορώ κάποιες φορές να μη νοσταλγώ αυτές τις εποχές.

Λαγός Σκαντάλ!

Θα ήθελα αν μπορούσε κάποιος να μου εξηγήσει τί εννοούμε με την έκφραση "θα είναι ο λαγός ..." όταν τη χρησιμοποιούμε. Γιατί την χρησιμοποιούμε πολύ τελευταία (π.χ. ο Σκανδαλίδης ίσως είναι ο λαγός της κούρσας της προεδρίας κ.α.) και έχω μπερδευτεί εντελώς!

Άλλος μου λέει για λαγό και χελώνα, άλλος για λαγούς με πετραχήλια, και άλλος για ένα λαγό που την φτέρη κούναγε...
Αφιερώστε δύο λεπτά για να μου δώσετε τα φώτα σας...
Και υπόσχομαι να μην ξαναδώ τηλεόραση!

Νάμουνα για λίγο εκεί ...

Νάμουνα για λίγο εκεί, να σε κοιτάξω ξανά
Σμύρνη κόρη μου γλυκειά, να σ'αγκαλιάσω
πούναι τώρα τα παιδιά σου;
κλείσαν όλες οι πληγές;
σβύσαν άραγ' οι φωτιές που σε πληγώναν;

Νάμουνα για λίγο εκεί,να δω Βουρλά κι Αϊβαλί
Σμύρνη κόρη μου γλυκειά, να θυμηθούμε
πρόσωπα που ζουν ακόμα
κι άλλα που έχουν πια χαθεί
κι είναι η ψυχή τους πάντοτε μαζί σου

Νάμουνα για λίγο εκεί,για να ακούσω ξανά
Σμύρνη κόρη μου γλυκειά, τις μουσικές σου
νάναι οι καρδιές κιθάρες
νάναι οι ψυχές βιολιά
κι΄άγγελοι να τραγουδάνε τους καημούς σου

Νάμουνα για λίγο εκεί, για να σου δείξω όλ'αυτά
Σμύρνη κόρη μου γλυκειά πούναι δικά σου
γέμισε η γη τραγούδια
έγινε η νύχτα φως
κι όσα χάθηκαν εκεί εδώ ανθίσαν....

Στίχοι: Σταμάτης Σπανουδάκης
Φώτο: http://www.greeklibrary.agrino.org/projects/Smyrna1922/index.html

Αλάτσι και πιπέρι

Βγήκα στα γενεθλιά μου. Πήγα σε ένα πολύ γνωστό εστιατόριο. Από αυτά που δεν συνηθίζουμε γιατί δεν είναι "για μας..."
Πέρασα πολύ ωραία, ο χώρος υπέροχος, η εξυπηρέτηση υποδειγματική και το φαγητό πραγματικά τόσο καλό που προσέγγιζε το γνήσιο κρητικό (αν και στις πατάτες με στάκα πραγματικά έλειψε το αλάτσι!). Και βέβαια οι τιμές λογικά ανεβασμένες. Το μαγαζί το είχα γνωρίσει για επαγγελματικούς λόγους και δεν μετάνιωσα καθόλου για την επιλογή μου.
Φυσικά και δεν θα συνεχίσω την κριτική και την γευσιγνωσία. Δεν είναι άλλωστε ο στόχος αυτής της επικοινωνίας. Μπαίνοντας στο χώρο με κυρίευσε αμηχανία. Ο κόσμος που ήταν εκεί το θεωρούσε τόσο αυτονόητο που με έκανε να αισθάνομαι ότι δεν ανήκω σε αυτή την ελίτ. Γρήγορα όμως αντιλήφθηκα πόσο λάθος κάνω. Σίγουρα οι περισσότεροι είχαν αρκετά μεγαλύτερη οικονομική άνεση από μένα. Αυτό που για εκείνους ήταν η καθημερινότητα (το να φάνε σε τέτοιο χώρο) για μένα ήταν η εξαίρεση. Όμως μέχρι εκεί. Παρατηρώντας τους αλλά και βοηθούμενος από την ευγενική συμπεριφορά της υπεύθυνης του μαγαζιού (μια γλυκύτατη και σοφά επιλεγμένη για τέτοιο ρόλο δεσποινίδα) άρχισα να αποβάλω τα αρχόμενα συμπλέγματα κατωτερότητας.
Καθόμασταν στα ίδια τραπέζια. Παραγγέλναμε τα ίδια φαγητά. Είχαμε τα ίδια πάνω κάτω θέματα κοινού σχολιασμού. Τα ίδια περίπου κινητά. Τα ίδια τσιγάρα, τα ίδια ρούχα. Άρχισα να νιώθω πιο άνετα.
Όσο περνούσε η ώρα μάλιστα τα αισθήματα μειονεξίας άρχισαν να δίνουν τη θέση τους σε μια ανωτερότητα. Έβλεπα κάποιους (φυσικά όχι όλους) να μην έχουν τρόπους. Το επίπεδο κάποιων συζητήσεων ήταν αισθητά χαμηλό και πάντως "¨χτυπούσε" άσχημα μέσα στο γενικό κλίμα. Κάποιος είχα βγάλει τα παπούτσια του και πατούσε ξυπόλητος. Άλλος φώναζε και χειρονομούσε έντονα στο συνομιλητή του. Σε ένα τραπέζι πίσω μηχανορραφούσαν για να φάνε τα λεφτά ενός φουκαρά γαμπρού. Ιστορίες βγαλμένες από τα τηλεπαράθυρα και παράταιρες σε σύγκριση με άλλους πελάτες πολύ αξιοπρεπείς και υψηλού επιπέδου και αισθητικής. Ένιωθα να έχω σαν άνθρωπος μια ποιότητα που δεν υπολείπονταν σε τίποτα από τους περισσότερους εκεί. Άρχισαν να δημιουργούνται ρήγματα στην ατσαλάκωτη εικόνα κάποιων από τους περιώνυμους που μας παρουσιάζονται ως πρότυπα.
Ευχαριστημένος από την αυτοεπιβεβαίωση συνέχισα το γεύμα μου και γεμάτος από την ωραία βραδιά βγήκα από το μαγαζί.
Πηγαίνοντας προς το αυτοκίνητο μεταφέρθηκα βίαια στην άλλη όψη της πραγματικότητας. Μια γυναίκα έψαχνε στα σκουπίδια. Η εικόνα της συνδύαζε μια αξιοπρέπεια στην όψη και μια περήφανη στάση, που οι κακουχίες και τα κουρέλια της δεν μπόρεσαν να κρύψουν, και την ταπεινωτική ανάγκη που την οδηγούσε να γυρεύει την επιβίωση μέσα σε όσα εμείς θεωρούμε βρώμικα και άχρηστα.
Μπερδεύτηκα τελείως. "Τί έμαθα σήμερα;" αναρωτιόμουν. Έκλεισε η ψαλίδα; Ή ήρθαν πιο κοντά μας, κυριολεκτικά μπροστά στα μάτια μας τα δύο άκρα;
Μέσω του προβαλλόμενου τρόπου ζωής οδηγούμαστε οι άνθρωποι της μικρομεσαίας τάξης να έχουμε επιθυμίες και ανάγκες που ταιριάζουν σε άλλα κοινωνικά στρώματα; Πώς μπορώ εγώ να έχω το ίδιο κινητό ή ρολόι με έναν επιτυχημένο επιχειρηματία ή έναν υπουργό; Πώς μπορώ να αισθάνομαι απογοήτευση όταν πηγαίνω για να φάω σε ένα ταβερνάκι στη γειτονιά μου και όχι στο Αλάτσι, ή στο Βαρούλκο; Πότε μου γεννήθηκαν αυτές οι ανάγκες και πόσο ξεχειλώνω τις δυνατότητες μου για να τις φτάσω; Και αν με δάνεια, με εξάντληση των γονιών μου που με στηρίζουν ή παραμελώντας τις πραγματικές μου ανάγκες μπορώ σήμερα έστω και έτσι να ζήσω μια τέτοια ζωή ποιοι είναι οι στόχοι μου για το μέλλον;
Πού θέλω να φτάσω; Τί περισσότερο χειροπιαστό μου δίνουν για να ονειρευτώ;
Φυσικά και χαίρομαι για αυτήν την πρόοδο (ή "πρόοδο"). Φυσικά και χαίρομαι που δεν μου φαίνονται πια τόσο μακρινοί και "υψηλοί" οι επώνυμοι. Και νιώθω όμορφα που έχω απομυθοποιήσει, ακόμα και μέσω της υπερπροβολής του από το ΜΜΕ, αυτόν τον τρόπο ζωής.
Αναρωτιέμαι όμως; Πόσο αληθινά είναι αυτά; Πόσο στέρεες βάσεις έχει αυτή η προσέγγιση; Πόσοι χάνουν και τα λίγα που είχαν στο κυνήγι αυτής της "καλής ζωής";

Και τελικά. Πόσο απέχουμε πραγματικά ανά πάσα στιγμή της ζωής μας από το Αλάτσι ή τα σκουπίδια; Πόσο αναπάντεχα μπορούν όλα αυτά να ανατραπούν; Και αν έχουμε φροντίσει οι ίδιοι (γιατί κανένας άλλος δεν πρόκειται) να βάλουμε ένα δίχτυ για να μας συγκρατήσει αν ο δρόμος μας γίνει απότομα κατηφορικός και ένα κουβάρι νήμα για να ξετυλίγεται και να μας θυμίζει την αρχή μας καθώς καλπάζουμε στην ανηφόρα...